คำไวพจน์ สวย 11 คำ — งาม, ลอย, สวยงาม พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "สวย" ซึ่งเป็นคำที่ใช้บรรยายลักษณะของสิ่งที่มีความน่ามอง น่าชม ชวนให้รู้สึกพึงพอใจ หรือมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

การเรียนรู้คำไวพจน์จะช่วยให้นักเรียนสามารถเลือกใช้คำได้หลากหลายและเหมาะสมกับบริบท ทำให้การสื่อสารทั้งการพูดและการเขียนมีมิติมากขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "สวย" และความหมาย

งาม: หมายถึง สวย, งดงาม, มีลักษณะเป็นที่น่าพึงพอใจ
โสภา / โสภิณ: หมายถึง สวยงาม, งามสง่า, งามเลิศ (มักใช้กับบุคคลหรือสิ่งที่สง่างาม)
พริ้งเพรา: หมายถึง สวยงามอย่างมีเสน่ห์, งามน่ารัก, งามจับตา
วิไล: หมายถึง สวยงาม, งามสง่า, งามวิจิตร
อรชร: หมายถึง งามอย่างมีรูปร่างเย้ายวน, งามเพรียว (มักใช้กับสตรี)
ตระการ: หมายถึง งามยิ่ง, งามโอฬาร, งามเป็นที่อัศจรรย์
เพริศแพร้ว: หมายถึง สวยงามแวววาว, สวยงามวิจิตร, งามจับใจ
ประไพ: หมายถึง งาม, สวย, ดีงาม
เลิศลักษณ์: หมายถึง มีลักษณะที่ยอดเยี่ยม, งามเลิศ

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ สวย ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

บุปผชาติ งาม ตระการ ในสวนขวัญ
นางน้อยนั้น โสภา สุรีย์ฉาย
อรชร พริ้งเพรา พิศมิรู้คลาย
ล้วน วิไล ดุจทิพย์เทพนิรมิต

คำไวพจน์ของคำว่า "สวย" มีอะไรบ้าง?

สวย มีคำไวพจน์ 11 คำ ได้แก่

สวย: งาม; ลอย; สวยงาม; โสภา; วิไล; โสภณ; ไฉไล; อำไพ; ลาวัณย์; วิลาวัณย์; ประไพ

สวย หมายถึง?

พจนานุกรมไทย สวย หมายถึง:

ว. งามน่าพึงพอใจ, มักใช้เข้าคู่กับคํา งาม เป็น สวยงาม, ในบทกลอนใช้ว่า ส้วย ก็มี; ไม่เปียก (ใช้แก่ข้าวสุก) เช่น หุงข้าวสวยดี ไม่ดิบ ไม่แฉะ.

ความหมายในพจนานุกรมไทย สวย คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย สวย

งาม หมายถึง ว. ลักษณะที่เห็นแล้วชวนให้ชื่นชมหรือพึงใจ เช่น มารยาทงาม รูปงาม; มีลักษณะสมบูรณ์ดี เช่น ต้นไม้งาม ปีนี้ฝนงาม; ดี, มาก, มีลักษณะที่เป็นไปตามต้องการ, เช่น กําไรงาม ธนาคารนี้จ่ายดอกเบี้ยงาม.
ประไพ หมายถึง ว. งาม.
ลอย หมายถึง ก. ทรงตัวอยู่ในอากาศ เช่น บัลลูนลอย ว่าวลอย; เด่นขึ้น, นูนขึ้น, เช่น รูปปลาที่วาดบนพัดมองเหมือนลอยออกมา; ไม่อยู่เป็นหลักแหล่ง, ไม่มีตําแหน่งหรือหน้าที่การงานเป็นหลักแหล่ง, เช่น เป็นพ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมา; ไม่จม เช่น เรือลอย ซุงลอย; อยู่บนผิวน้ำ เช่น จอกแหนลอย; ปล่อยให้ไปตามน้ำหรืออากาศ เช่น ลอยกระทง ปล่อยลูกโป่งให้ลอยในพิธีเปิดงาน. ว. ไม่มีอะไรคุ้มหรือผูกไว้ (ใช้ในการเล่นหมากรุก) เช่น โคนลอย ม้าลอย.
ลาวัณย์ หมายถึง น. ความงาม, ความน่ารัก. (ส.).
วิลาวัณย์ หมายถึง ว. งามยิ่ง, งามเลิศ. (ส. วิ + ลาวณฺย).
วิไล หมายถึง ว. งาม เช่น งามวิไล.
สวย หมายถึง ว. งามน่าพึงพอใจ, มักใช้เข้าคู่กับคํา งาม เป็น สวยงาม, ในบทกลอนใช้ว่า ส้วย ก็มี; ไม่เปียก (ใช้แก่ข้าวสุก) เช่น หุงข้าวสวยดี ไม่ดิบ ไม่แฉะ.
อำไพ หมายถึง ว. งาม; สว่าง, สุกใส.
โสภณ หมายถึง [โสพน] ว. งาม. (ป.; ส. โศภน).
โสภา หมายถึง [โสพา] ว. งาม เช่น สาวโสภา, (ปาก) งาม, ดี, เช่น พูดอย่างนี้ไม่โสภาเลย. (ป. สุภ; ส. ศุภ).
ไฉไล หมายถึง ว. งาม; (โบ) เลี่ยน, เลื่อม.