เมือง คำไวพจน์ · นครา, ประเทศ, บุรี พร้อมความหมายและตัวอย่าง

คำไวพจน์ของคำว่า "เมือง" มีอะไรบ้าง?

เมือง มีคำไวพจน์ 15 คำ ได้แก่

เมือง: นครา; ประเทศ; บุรี; ธานี; พารา; นคร; นคร; กรุง; ธานินทร์; นคเรศ; สถานิย; นครินทร์; บุรินทร์; ปุระ; ธานิน

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "เมือง" ซึ่งเป็นคำที่หมายถึง ชุมชนขนาดใหญ่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่รวมกัน มีการปกครอง มีอาคารบ้านเรือน สิ่งปลูกสร้าง และกิจกรรมทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม

การเรียนรู้คำไวพจน์จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างไพเราะและหลากหลายยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "เมือง" และความหมาย

นคร: หมายถึง เมืองใหญ่, เมืองหลวง
ธานี: หมายถึง เมือง, ประเทศ
บุรี: หมายถึง เมือง, ปราสาท, ที่อยู่
บุรินทร์: หมายถึง เจ้าเมือง, เมืองใหญ่ (คำยกย่อง)
ประเทศ: หมายถึง เมือง, แคว้น, ดินแดน (ในบริบทโบราณอาจหมายถึงเมืองได้)
รัฐ: หมายถึง เมือง, แคว้น, ประเทศ

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ เมือง ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

โอ้ นคร งามจับตา บรรยากาศ
ผู้คนมากมีหลากหลาย ในธานี
สร้างสรรค์งามบุรี อันมากมี
ให้เรานี้ภูมิใจในประเทศตน

คำไวพจน์ เมือง คือ เมือง = นครา / ประเทศ / บุรี / ธานี / พารา / นคร / นคร / กรุง / ธานินทร์ / นคเรศ / สถานิย / นครินทร์ / บุรินทร์ / ปุระ / ธานิน

เมือง หมายถึง?

พจนานุกรมไทย เมือง หมายถึง:

น. แดน เช่น เมืองมนุษย์ เมืองสวรรค์ เมืองบาดาล, ประเทศ เช่น เมืองไทย เมืองจีน เมืองลาว; (โบ) จังหวัด เช่น เมืองเชียงใหม่ เมืองนครศรีธรรมราช เมืองตราด; เขตซึ่งเคยเป็นเมืองสำคัญในระดับจังหวัด ต่อมาถูกลดฐานะเป็นอำเภอ เช่น เมืองไชยา เมืองมีนบุรี เมืองขุขันธ์; เขตซึ่งเป็นที่ชุมนุมและเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ซึ่งในครั้งก่อน ถ้าเป็นเมืองใหญ่ หมายถึงเขตภายในกําแพงเมือง.

ความหมายในพจนานุกรมไทย เมือง คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย เมือง

กรุง หมายถึง [กฺรุง] น. เมืองหลวง, เมืองซึ่งเป็นที่ตั้งรัฐบาลกลาง, แต่ก่อนหมายถึงประเทศก็ได้ เช่น กรุงสยาม กรุงจีน; (โบ) กษัตริย์ เช่น จึ่งกรุงสุทโธทนเห็นอัศจรรย์ก็ทูลพลันด่งงนี้ฯ. (ม. คำหลวง ทศพร).
ธานิน หมายถึง (กลอน) น. เมือง.
ธานินทร์ หมายถึง (กลอน) น. เมือง, เมืองใหญ่.
ธานี หมายถึง น. เมือง. (ป., ส.).
นครินทร์ หมายถึง [นะคะ-] น. จอมนคร, เจ้าเมือง, เมืองใหญ่. (ส. นคร + อินฺทฺร).
นคเรศ หมายถึง [นะคะเรด] (กลอน) น. เมือง.
บุรินทร์ หมายถึง น. เจ้าเมือง; (กลอน) เมืองใหญ่. (ส. ปุรินฺทฺร; ป. ปุรินฺท).
ประเทศ หมายถึง น. บ้านเมือง, แว่นแคว้น; คำเพิ่มข้างหลังของคำเดิม เมื่อเพิ่มแล้วความหมายคงเดิม เช่น อุรประเทศ หทัยประเทศ. (ส.; ป. ปเทส); (กฎ) ชุมนุมแห่งมนุษย์ซึ่งตั้งมั่นอยู่ในดินแดนอันมีอาณาเขตแน่นอน มีอํานาจอธิปไตยที่จะใช้ได้อย่างอิสระ และมีการปกครองอย่างเป็นระเบียบเพื่อประโยชน์ของบรรดามนุษย์ที่อยู่ร่วมกันนั้น, รัฐ ก็เรียก.
ปุระ หมายถึง น. บุระ. (ป.).
พารา หมายถึง น. เมือง, เขียนเป็น ภารา ก็มี.
เมือง หมายถึง น. แดน เช่น เมืองมนุษย์ เมืองสวรรค์ เมืองบาดาล, ประเทศ เช่น เมืองไทย เมืองจีน เมืองลาว; (โบ) จังหวัด เช่น เมืองเชียงใหม่ เมืองนครศรีธรรมราช เมืองตราด; เขตซึ่งเคยเป็นเมืองสำคัญในระดับจังหวัด ต่อมาถูกลดฐานะเป็นอำเภอ เช่น เมืองไชยา เมืองมีนบุรี เมืองขุขันธ์; เขตซึ่งเป็นที่ชุมนุมและเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ซึ่งในครั้งก่อน ถ้าเป็นเมืองใหญ่ หมายถึงเขตภายในกําแพงเมือง.