ทองคำ คำไวพจน์ · กนก, สุวรรณ, กาณจน์ พร้อมความหมายและตัวอย่าง

คำไวพจน์ของคำว่า "ทองคำ" มีอะไรบ้าง?

ทองคำ มีคำไวพจน์ 20 คำ ได้แก่

ทองคำ: กนก; สุวรรณ; กาณจน์; กาญจนา; ชมพูนุท; มาศ; สุพรรณ; เหม; กัมพู; อุไร; ริน; หิรัณย์; ไร; สิงคี; จารุ; จามีกร; กาญจน; มหาธาตุ; โสณ; ชาตรูป

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "ทองคำ" ซึ่งเป็นโลหะมีค่า สีเหลืองอร่าม มีความมันวาว ไม่เกิดสนิม มีความอ่อนตัวสูง และเป็นที่ต้องการในฐานะเครื่องประดับและสินทรัพย์

การเข้าใจคำไวพจน์ของ "ทองคำ" จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยในการเขียนหรือบรรยายได้อย่างไพเราะและมีมิติมากยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก และยังแสดงถึงความลึกซึ้งในการใช้ภาษา

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "ทองคำ" และความหมาย

สุวรรณ / สุพรรณ: หมายถึง ทอง, ทองคำ (เป็นคำที่ใช้บ่อยในวรรณคดีและชื่อสถานที่ เช่น สุวรรณภูมิ)
เหม: หมายถึง ทอง, ทองคำ (มักใช้ในวรรณคดี)
กนก: หมายถึง ทอง, ทองคำ (คำโบราณที่ยังคงใช้ในชื่อบุคคลหรือสถานที่)
มาศ: หมายถึง ทอง, ทองคำ (เป็นคำที่ใช้ในวรรณคดี มักพบในรูป มหาสินทรัพย์ เช่น เงินมาศ)
กาญจน์: หมายถึง ทอง, ทองคำ (นิยมใช้เป็นส่วนหนึ่งของชื่อบุคคล)
รัตนชาติ: โดยทั่วไปหมายถึง อัญมณีมีค่า แต่ในบางบริบทก็สามารถหมายรวมถึงทองคำได้ในฐานะของมีค่า
อุไร: หมายถึง ทองคำ (เป็นคำที่นิยมใช้ในวรรณคดีและบทกวี)

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ ทองคำ ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

พระเกศาเงางามดุจ สุวรรณ
อร่ามครันแพรวพราวราว กนก
แสงรุ่งเรืองจับตาค่า เหม สก
ยามต้องแสง อุไร เด่นเป็นสง่า

ทองคำ หมายถึง?

พจนานุกรมไทย ทองคำ หมายถึง:

น. ธาตุลําดับที่ ๗๙ สัญลักษณ์ Au เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็งสีเหลือง หลอมละลายที่ ๑๐๖๓ °ซ. เนื้ออ่อนมาก บุให้เป็นแผ่นจนมีความหนาน้อยกว่า ๐.๐๐๐๑ มิลลิเมตรได้ ใช้ทํารูปพรรณต่าง ๆ และทําเงินตรา ปัจจุบันกําหนดความบริสุทธิ์ของทองคําด้วยหน่วยกะรัต โดยกําหนดว่า ทองคํา ๒๔ กะรัตเป็นทองคําบริสุทธิ์ที่สุด, โบราณกําหนดคุณภาพของเนื้อ ตั้งแต่เนื้อสี่ถึงเนื้อเก้า โดยตั้งพิกัดราคาตามเนื้อทอง เช่น ทองเนื้อหก คือ ทองหนัก ๑ บาท ราคา ๖ บาท ทองเนื้อเก้า คือ ทองหนัก ๑ บาท ราคา ๙ บาท. (ประกาศ ร. ๔), ทองเนื้อเก้านี้เป็นทองแท้เป็นทองบริสุทธิ์ เรียกว่า ทองธรรมชาติ ทองเนื้อแท้ ทองนพคุณ หรือบางทีเรียกว่า ทองชมพูนุท เช่นว่า ดังทองชมพูนุทเนื้อเก้า. (สังข์ทอง ตอนตีคลี). (อ. gold).

ความหมายในพจนานุกรมไทย ทองคำ คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย ทองคำ

กนก หมายถึง [กะหฺนก] (แบบ) น. ทองคํา เช่น มาลากนก = มาลัยทอง, โดยมากใช้ประกอบเป็นส่วนหน้าของสมาสเช่น กนกนัครา. (สมุทรโฆษ). (ป.; ส.).
กัมพู หมายถึง (แบบ) น. หอยสังข์; ทอง เช่น กัมพูหุ้มพู่พรรณจามรี. (บุณโณวาท), ทองสุคนธ์ปนสุวรรณ์กัมพู. (รามเกียรติ์ ร. ๒), (โบ) เขียนเป็น กําพู กําภู ก็มี. (ป., ส. กมฺพุ).
จามีกร หมายถึง [-กอน] น. ทอง, เครื่องทอง. (ป., ส.).
จารุ หมายถึง (แบบ) น. ทองคํา. ว. งาม, น่ารัก, สม, เหมาะ. (ป., ส.).
ชาตรูป หมายถึง น. ทอง. (ป., ส.).
ทองคำ หมายถึง น. ธาตุลําดับที่ ๗๙ สัญลักษณ์ Au เป็นโลหะ ลักษณะเป็นของแข็งสีเหลือง หลอมละลายที่ ๑๐๖๓ °ซ. เนื้ออ่อนมาก บุให้เป็นแผ่นจนมีความหนาน้อยกว่า ๐.๐๐๐๑ มิลลิเมตรได้ ใช้ทํารูปพรรณต่าง ๆ และทําเงินตรา ปัจจุบันกําหนดความบริสุทธิ์ของทองคําด้วยหน่วยกะรัต โดยกําหนดว่า ทองคํา ๒๔ กะรัตเป็นทองคําบริสุทธิ์ที่สุด, โบราณกําหนดคุณภาพของเนื้อ ตั้งแต่เนื้อสี่ถึงเนื้อเก้า โดยตั้งพิกัดราคาตามเนื้อทอง เช่น ทองเนื้อหก คือ ทองหนัก ๑ บาท ราคา ๖ บาท ทองเนื้อเก้า คือ ทองหนัก ๑ บาท ราคา ๙ บาท. (ประกาศ ร. ๔), ทองเนื้อเก้านี้เป็นทองแท้เป็นทองบริสุทธิ์ เรียกว่า ทองธรรมชาติ ทองเนื้อแท้ ทองนพคุณ หรือบางทีเรียกว่า ทองชมพูนุท เช่นว่า ดังทองชมพูนุทเนื้อเก้า. (สังข์ทอง ตอนตีคลี). (อ. gold).
มหาธาตุ หมายถึง น. พระอัฐิธาตุของพระพุทธเจ้า, พระบรมธาตุ หรือ พระบรมสารีริกธาตุ ก็เรียก; เรียกพระสถูปเจดีย์หรือพระปรางค์ที่บรรจุพระบรมธาตุ ว่า มหาธาตุ เช่น เอาทั้งพืชพระศรีมหาโพธิอันพระพุทธเจ้าเราเสด็จอยู่ใต้ต้นและผจญพลขุนมาราธิราช ได้ปราบแก่สัพพัญญุตญาณเป็นพระพุทธมาปลูกเบื้องหลังพระมหาธาตุนี้. (ศิลาจารึกนครชุม), เรียกวัดที่มีพระสถูปเจดีย์หรือพระปรางค์ที่บรรจุพระบรมธาตุว่า วัดมหาธาตุบ้าง วัดพระศรีมหาธาตุบ้าง วัดพระศรีรัตนมหาธาตุบ้าง.
มาศ หมายถึง น. ทอง; กํามะถัน.
สิงคี หมายถึง น. สัตว์มีเขา, วัว, ควาย; ชื่อปลาชนิดหนึ่ง; ทองคํา; ชื่อผักชนิดหนึ่ง. (ป.; ส. ศฺฤงฺคี).
อุไร หมายถึง (กลอน) น. ทองคํา.
ไร หมายถึง น. ชื่อสัตว์พวกแมงหลายชนิด ขนาดเล็กเท่าหัวเข็มหมุดหรือเล็กกว่า ลักษณะคล้ายพวกเห็บแต่ต่างกันที่ไม่มีหนามเล็ก ๆ คลุมรอบปาก และแผ่นแข็งของรูหายใจอยู่บริเวณด้านข้างของลําตัวไม่เลยขาคู่ที่ ๔ ชนิดดูดกินเลือดสัตว์ เช่น ไรไก่ (Dermanyssus spp.) ในวงศ์ Dermanyssidae ชนิดทําลายพืช เช่น ไรแดง (Tetranychus spp.) ในวงศ์ Tetranychidae.