คำไวพจน์ ป่า 18 คำ — พนาวัน, ชัฏ, พงพนา พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

คำไวพจน์ของคำว่า "ป่า" มีอะไรบ้าง?

ป่า มีคำไวพจน์ 18 คำ ได้แก่

ป่า: พนาวัน; ชัฏ; พงพนา; พนา; ไพรสัณฑ์; พงไพร; พงพี; ไพรวัน; พนาลี; พนาดร; อรัญญิก; เถื่อน; พนัส; ไพร; ดง; อารัณย์; อารัญ; พง

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเจาะลึกเกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "ป่า" ซึ่งเป็นคำที่บ่งบอกถึงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ พืชพรรณนานาชนิด และสัตว์ป่าต่าง ๆ ครับ

การศึกษาคำไวพจน์จะช่วยให้เราใช้ภาษาไทยได้อย่างงดงามและมีมิติมากขึ้น ทำให้บทสนทนาหรืองานเขียนของเราน่าสนใจยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "ป่า" และความหมาย

พง / พนา / พนาดร / พนาดอน: หมายถึง ป่า, ดง, ป่าสูง
อรัญ / อรัญญิก / อรัณย์: หมายถึง ป่า, ป่าใหญ่, ป่าชัฏ
ไพร / ไพรวัน / ไพรสณฑ์: หมายถึง ป่า, ดง, ป่าไม้
กานต์: หมายถึง ป่า (เป็นคำโบราณที่ใช้น้อยลง)
เถื่อน: หมายถึง ป่า, ป่าดงดิบ, ที่รกร้างว่างเปล่า
วัน / วนา / วนาลัย: หมายถึง ป่า, ดง, ป่าไม้
หิมวันต์: หมายถึง ป่าหิมพานต์ (ป่าในวรรณคดีที่ยิ่งใหญ่และอุดมสมบูรณ์)

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ ป่า ในการแต่งกลอน

เพื่อให้นักเรียนเห็นภาพการนำคำไวพจน์ไปใช้ได้อย่างชัดเจน ผมขอยกตัวอย่างบทกลอนง่าย ๆ ที่ใช้คำไวพจน์ของ "ป่า" นะครับ

เสียงนกกาขับขานใน พนาลัย
แมกไม้เขียวขจีมี ไพรสณฑ์
เดินทอดน่องลัดเลาะเข้า อรัญญิก พลัน
งาม วนา งาม พนาดร งามป่าไทย

คำไวพจน์ ป่า คือ ป่า = พนาวัน / ชัฏ / พงพนา / พนา / ไพรสัณฑ์ / พงไพร / พงพี / ไพรวัน / พนาลี / พนาดร / อรัญญิก / เถื่อน / พนัส / ไพร / ดง / อารัณย์ / อารัญ / พง

ป่า หมายถึง?

พจนานุกรมไทย ป่า หมายถึง:

น. ที่ที่มีต้นไม้ต่าง ๆ ขึ้นมา, ถ้าเป็นต้นสัก เรียกว่า ป่าสัก, ถ้าเป็นต้นรัง เรียกว่า ป่ารัง, ถ้ามีพรรณไม้ชนิดใดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่มาก ก็เรียกตามพรรณไม้นั้น เช่น ป่าไผ่ ป่าคา ป่าหญ้า; (กฎ) ที่ดินที่ยังมิได้มีบุคคลได้มาตามประมวลกฎหมายที่ดิน; เรียกปลากัดหรือปลาเข็มที่เป็นพันธุ์เดิมตามธรรมชาติว่า ลูกป่า; (โบ) เรียกตําบลที่มีของขายอย่างเดียวกันมาก ๆ เช่น ป่าถ่าน ป่าตะกั่ว. ว. ที่ได้มาจากป่าหรืออยู่ในป่า เช่น ของป่า ช้างป่า สัตว์ป่า คนป่า, ที่ห่างไกลความเจริญ เช่น บ้านป่า เมืองป่า. ก. ตีดะไป ในคําว่า ตีป่า.

ความหมายในพจนานุกรมไทย ป่า คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย ป่า

ชัฏ หมายถึง [ชัด] (แบบ) น. ป่าทึบ, ป่ารก, เซิง, เช่น ตัวก่านกาจชาติชัฏขน. (ม. คําหลวง ทานกัณฑ์). (ป., ส. ชฏา).
ดง หมายถึง น. ป่าที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาแน่น เช่น ขึ้นเป็นดง, ที่ซึ่งมีต้นไม้อย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นหนาแน่น เช่น ดงกล้วย, โดยปริยายเรียกสถานที่ที่มีคนหรือสัตว์เป็นต้นประเภทเดียวกันรวมอยู่ด้วยกันมาก ๆ เช่น ดงผู้ร้าย ดงเสือ.
ป่า หมายถึง น. ที่ที่มีต้นไม้ต่าง ๆ ขึ้นมา, ถ้าเป็นต้นสัก เรียกว่า ป่าสัก, ถ้าเป็นต้นรัง เรียกว่า ป่ารัง, ถ้ามีพรรณไม้ชนิดใดชนิดหนึ่งขึ้นอยู่มาก ก็เรียกตามพรรณไม้นั้น เช่น ป่าไผ่ ป่าคา ป่าหญ้า; (กฎ) ที่ดินที่ยังมิได้มีบุคคลได้มาตามประมวลกฎหมายที่ดิน; เรียกปลากัดหรือปลาเข็มที่เป็นพันธุ์เดิมตามธรรมชาติว่า ลูกป่า; (โบ) เรียกตําบลที่มีของขายอย่างเดียวกันมาก ๆ เช่น ป่าถ่าน ป่าตะกั่ว. ว. ที่ได้มาจากป่าหรืออยู่ในป่า เช่น ของป่า ช้างป่า สัตว์ป่า คนป่า, ที่ห่างไกลความเจริญ เช่น บ้านป่า เมืองป่า. ก. ตีดะไป ในคําว่า ตีป่า.
พง หมายถึง น. ดงหญ้าหรือดงไม้ที่เป็นหมู่ ๆ หรือที่รก ๆ เช่น ป่าดงพงพี รกเป็นพง.
พงพี หมายถึง น. ป่าดง.
พนา หมายถึง น. ป่า, พง, ดง, (มาจาก พน เติมสระอา เช่น พนาดร = ป่าสูง พนาสณฑ์, พนาสัณฑ์ = แนวป่า, ราวป่า).
พนาดร หมายถึง น. ป่าสูง, ใช้ว่า วนาดร หรือ วนาดอน ก็มี.
พนาลี หมายถึง น. แนวป่า. (ส. วนาลี).
อรัญญิก หมายถึง น. ป่า, บริเวณป่า, โบราณเขียนเป็น อรญญิก หรือ อไรญิก ก็มี เช่น ในกลางอรญญิก, เมืองสุโขทัยนี้มีอไรญิก. (จารึกสยาม), (โบ) วัดอรัญญิก เช่น ไปสูดญัดกฐินเถิงอไรญิกพู้น. (จารึกสยาม). ว. ที่เกี่ยวกับป่า เช่น อรัญญิกาวาส. (ป. อารญฺก ว่า เกี่ยวกับป่า).
อารัญ หมายถึง ว. อยู่ในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺ; ส. อารณฺย).
อารัณย์ หมายถึง ว. อยู่ในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺ; ส. อารณฺย).
เถื่อน หมายถึง น. ป่า เช่น เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า. ว. ห่างไกลจากที่อยู่ของคน, ห่างไกลจากความเจริญ, มักใช้ประกอบคํา ป่า เป็น ป่าเถื่อน; ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย เช่น เหล้าเถื่อน ฝิ่นเถื่อน ปืนเถื่อน หมอเถื่อน.
ไพร หมายถึง [ไพฺร] น. ป่า; ขอบ, ริม, เรียกตอกเส้นกลม ๆ ที่อยู่ใต้ขอบกระบุงกระจาดเป็นต้น ว่า ตอกไพร.
ไพรวัน หมายถึง น. ป่าไม้.
ไพรสัณฑ์ หมายถึง น. แนวป่า.