คำไวพจน์ แผ่นดิน 27 คำ — พสุธา, พื้นดิน, ธรณี พร้อมที่มาและตัวอย่างใช้

คำไวพจน์ของคำว่า "แผ่นดิน" มีอะไรบ้าง?

แผ่นดิน มีคำไวพจน์ 27 คำ ได้แก่

แผ่นดิน: พสุธา; พื้นดิน; ธรณี; หล้า; ภูตลา; กษมา; ปฐพี; ธราดล; พิภพ; ภพ; ภูมิ; ปฐวี; โลกธาตุ; ภูวดล; ธาษตรี; ธรณิน; ธรา; พสุนทรา; ด้าว; เมธินี; ปัถพี; พสุมดี; พสุธาดล; มหิ; ธเรษตรี; ธริษตรี; ธาตรี

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เกี่ยวกับ คำไวพจน์ของคำว่า "แผ่นดิน" ซึ่งเป็นคำที่สื่อถึงพื้นผิวโลก ดินแดน อาณาจักร หรืออาณาบริเวณที่สิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

การเรียนรู้คำไวพจน์จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างสละสลวยและหลากหลายมากยิ่งขึ้นครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือคล้ายกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การนำคำไวพจน์มาใช้จะช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่านและเขียน ทำให้งานเขียนดูน่าสนใจและไม่ซ้ำซาก

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "แผ่นดิน" และความหมาย

ธรณี / ธราดล / ธาดา: หมายถึง พื้นดิน, แผ่นดินโลก
ปฐพี: หมายถึง แผ่นดิน, พื้นดิน, ดิน
พสุธา / พสุธาดล: หมายถึง แผ่นดินโลก, พื้นดิน
ภูวดล / ภูดล: หมายถึง แผ่นดิน, พื้นโลก
พิภพ: หมายถึง โลก, แผ่นดิน, ประเทศ, อาณาจักร
พื้นหล้า: หมายถึง แผ่นดินโลก (คำโบราณหรือภาษาเขียน)
ภูมิ: หมายถึง แผ่นดิน, ที่ดิน, พื้นดิน
ภพ: หมายถึง โลก, แผ่นดิน, การเป็นอยู่

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ แผ่นดิน ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

ไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อ พสุธา
เป็นปึกแผ่น ธรณี มิรู้หาย
เราอยู่เป็นสุขทุกข์ใดคลาย
รักชาติไทยไม่เสื่อมคลาย พิภพ นี้

คำไวพจน์ แผ่นดิน คือ แผ่นดิน = พื้นดิน / พสุธา / ธรณี / หล้า / ภูตลา / กษมา / ปฐพี / ธราดล / พิภพ / ภพ / ภูมิ / ปฐวี / โลกธาตุ / ภูวดล / ธาษตรี / ธรณิน / ธรา / พสุนทรา / ด้าว / เมธินี / ปัถพี / พสุมดี / พสุธาดล / มหิ / ธเรษตรี / ธริษตรี / ธาตรี

แผ่นดิน หมายถึง?

พจนานุกรมไทย แผ่นดิน หมายถึง:

น. พื้นดินของโลก; รัฐ, ประเทศ, เช่น แผ่นดินไทย; รัชกาล เช่น ผลัดแผ่นดิน.

ความหมายในพจนานุกรมไทย แผ่นดิน คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย แผ่นดิน

กษมา หมายถึง [กะสะ-] (แบบ) น. ความอดกลั้น, ความอดโทษ, เช่น พระกษมาเสมอหล้า สี่แดน. (ยวนพ่าย). ก. กล่าวคําขอโทษ, โดยมากใช้ว่า ษมา. (ส. กฺษมา; ป. ขมา).
ด้าว หมายถึง น. แดน, ประเทศ, เช่น คนต่างด้าว; ด้าน เช่น ด้าวท้าย ว่า ด้านท้าย.
ธรณิน หมายถึง [ทอระ-] (กลอน) น. ธรณี, แผ่นดิน, เช่น กึกก้องสะเทือนธรณิน. (ลอ).
ธรณี หมายถึง [ทอระนี] น. แผ่นดิน เช่น ธรณีสูบ, พื้นแผ่นดิน เช่น ธรณีวิทยา, โลก เช่น นางในธรณีไม่มีเหมือน. (ป., ส.).
ธรา หมายถึง [ทะรา] (แบบ) น. แผ่นดิน. (ป., ส.).
ธราดล หมายถึง น. พื้นแผ่นดิน. (ป.).
ธาตรี หมายถึง [ทาตฺรี] (แบบ) น. แผ่นดิน, โลก, ในบทกลอนใช้ว่า ธาษตรี ก็มี. (ส.).
ธาษตรี หมายถึง [ทาดตฺรี] (กลอน) น. แผ่นดิน, โลก. (ส. ธาตฺรี).
ปฐพี หมายถึง [ปะถะ-, ปัดถะ-] น. แผ่นดิน. (ป. ปวี).
ปฐวี หมายถึง [ปะถะวี] (แบบ) น. แผ่นดิน. (ป.).
พสุธา หมายถึง น. “ผู้ทรงไว้ซึ่งทรัพย์” คือ แผ่นดิน. (ป., ส. วสุธา).
พสุธาดล หมายถึง น. พื้นแผ่นดิน. (ป., ส. วสุธาตล).
พสุมดี หมายถึง [พะสุมะดี] น. แผ่นดิน. (ส.).
พิภพ หมายถึง น. โลก เช่น ในพื้นพิภพ นอกพิภพ, ที่อยู่ของนาคในชั้นบาดาล เรียกว่า นาคพิภพ; ทรัพย์สมบัติ เช่น ผ่านพิภพ คือ ครองสมบัติ. (ดู วิภว-).
ภพ หมายถึง [พบ] น. โลก, แผ่นดิน; วัฏสงสาร. (ป. ภว).
ภูมิ หมายถึง [พูม] น. พื้น, ชั้น, พื้นเพ; ความรู้ เช่น อวดภูมิ อมภูมิ.
ภูวดล หมายถึง น. พื้นแผ่นดิน. (ป.).
มหิ หมายถึง (แบบ) น. แผ่นดิน. (ป., ส.).
หล้า หมายถึง น. โลก, แผ่นดิน.
แผ่นดิน หมายถึง น. พื้นดินของโลก; รัฐ, ประเทศ, เช่น แผ่นดินไทย; รัชกาล เช่น ผลัดแผ่นดิน.
โลกธาตุ หมายถึง [โลกกะ-] น. แผ่นดิน. (ป., ส.).