ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. เป็นที่เคารพยกย่อง เช่น เขาเป็นที่นับหน้าถือตาของคนทั่วไป.
(สำ) น. คนมั่งมีแต่แต่งตัวซอมซ่อ.
(ปาก) ว. เลวมาก เช่น คนผีทะเล.
ว. มีฐานะปานกลาง เช่น เขาเป็นคนมีฐานะพอมีพอกิน.
น. รกรากเดิม เช่น พื้นเดิมเป็นคนมั่งมี.
(สำ) น. คนเก่งต่อเก่งมาสู้กัน.
น. “ผู้เกิดจากมนู” คือ คน. (ส.).
น. คนตระหนี่. (ป.; ส. มตฺสรินฺ).
ว. หลาย, ตรงกันข้ามกับ น้อย, เช่น คนมาก น้ำมาก กินมาก.
[-นบ] น. คน. (ป.). (มาจากศัพท์ มนุ).
(สำ) น. คนที่เคยมีวาสนาเมื่อตกตํ่าลงผู้ที่มาพึ่งบารมีก็หายหน้าไป.
ว. ยากจน, ขาดแคลนไปทุกสิ่งทุกอย่าง เช่น คนยากไร้.