ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. พูดจาไพเราะ (มักใช้ในทางที่ล่อใจหรือไม่จริงใจ); อาการที่รู้สึกหวานในปากเมื่อเวลาเป็นไข้.
[รดชาด] น. รส เช่น แกงนี้ไม่มีรสชาติเลย
คำนาม
รส มาจากภาษาบาลีสันสกฤต เป็นคำนาม หมายถึง สิ่งที่รู้ได้ด้วยลิ้น เช่น เปรี้ยว หวาน เค็ม ฝาด ขม
รสชาด
รสชาส
ว. มีรสอย่างรสนํ้าตาล; เพราะ เช่น หวานหู เสียงหวาน, ชุ่มชื่น, ที่รัก เช่น หวานใจ; น่ารักชวนมอง เช่น หน้าหวาน; อ่อนสดใส ในคำว่า สีหวาน; (ปาก) ที่ทำได้ง่าย, ที่ทำได้สะดวก, เช่น เลขข้อนี้หวานมาก. ก. ชำรุดไม่กินเกลียวกัน ในคำว่า เกลียวหวาน.
น. ผักหวาน.
(สำ) ก. พูดจาอ่อนหวานแต่ไม่จริงใจ.
ไม้หวาน
น
น. น้ำเสียงไพเราะนุ่มนวลน่าฟัง.
น. ของกินเป็นก้อนสี่เหลี่ยม ทำด้วยน้ำหวานหรือน้ำกะทิเป็นต้น แล้วทำให้แข็งด้วยความเย็น. (ปาก) ว. ที่แล่นไปช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน (มักใช้แก่รถไฟ รถประจำทาง) เช่น รถไฟขบวนหวานเย็น.
ว. จืด, หมดรสชาติ.
ว. ที่ทำให้มีรสชาติดีขึ้น เช่น ผงชูรส.