ค้นเจอ 43 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "มนูญ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

 หรือคุณกำลังค้นหา มนุญ, มนู

มนู

น. ชื่อพระผู้สร้างมนุษยชาติและปกครองโลก มี ๑๔ องค์ เรียงกันเป็นยุค ๆ ไป, ยุคหนึ่งเรียกว่า มนวันดร นานกว่า ๔,๐๐๐,๐๐๐ ปี องค์แรก คือ พระสวายมภูวะ พระมนูองค์นี้ถือกันว่าเป็นผู้ทรงออกกฎหมายหรือธรรมศาสตร์ซึ่งยังมีอยู่ตราบเท่าทุกวันนี้เรียกว่า มนุสัมหิตา หรือ มนุสมฺฤติ, เพราะฉะนั้น คำ มนู จึงหมายถึงกฎหมายก็ได้ เช่น มนูกิจ. (ส. มนุ).

พยัญชนะตัวที่ ๑๓ นับเป็นพวกอักษรตํ่า และเป็นตัวที่สุดของวรรคที่ ๒ ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กนในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นต้น เช่น ปัญญา สัญชาติ ผจญ โคโลญ.

มนุ

น. มนู. (ป., ส.).

มนุช

น. “ผู้เกิดจากมนู” คือ คน. (ส.).

มิญช,มิญช-

[มินชะ-] น. เยื่อ, แก่นหรือเมล็ด. (ป.).

สุญ,สุญ-,สุญญ,สุญญ-

[สุน, สุนยะ-] ว. ว่างเปล่า. (ป. สุญฺ; ส. ศูนฺย).

ถัณฑิล,ถัณฑิลญ

[ถันทิน, ถันทินละ-] (แบบ) น. แผ่นดิน. (ป.).

มุญชะ

[มุนชะ] น. พืชจำพวกหญ้าปล้อง; ปลาค้าว. (ป., ส.).

กุญชอน

ช้าง

กาญจน,กาญจน-,กาญจนา

[กานจะนะ-] (แบบ) น. ทอง. (ส.; ป. กญฺจน).

สิญจ,สิญจ-,สิญจน์

[สินจะ-, สิน] ก. รดนํ้า; รดนํ้ามนต์, สรงมุรธาภิเษก. (ป., ส.).

มนุสาร,มนูสาร,มโนสาร

น. ชื่อคัมภีร์กฎหมายมนูธรรมศาสตร์ฉบับย่อ.


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ