ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา นภา
ฟ้า ท้องฟ้า
น. ส่วนเบื้องบนที่มองเห็นครอบแผ่นดินอยู่ เช่น ดาวเต็มฟ้า, อากาศ เช่น ฟ้าครึ้ม ยิงปืนขึ้นฟ้า; สวรรค์ เช่น นางฟ้า ฟ้าดินเป็นพยาน; (กลอน) เจ้าฟ้า. ว. สีน้ำเงินอ่อนอย่างสีท้องฟ้าในเวลามีแดด เรียกว่า สีฟ้า.
น. ท้องฟ้า. (ส.).
น. เทวดา, ฟ้า.
ว. มากมายสุดคณานับ เช่น รวยล้นฟ้า.
(วรรณ) ก. เคลื่อนไปในอากาศ เช่น ไก่ฟ้าวานว่ายฟ้า หาวหน หาสมรมายล เถื่อนท้องฯ. (ตะเลงพ่าย).
ว. ไกลมากที่สุด เช่น ต่อให้หนีไปอยู่สุดขอบฟ้า ก็จะตามให้พบ, สุดหล้าฟ้าเขียว ก็ว่า.
น. วิมาน, ฟ้า, เมืองสวรรค์. (ป. วฺยมฺห).
[อะนิละบด] น. ทางลม, ฟ้า, อากาศ. (ป. อนิลปถ).
[-พอน] น. ท้องฟ้า. (ป. ทีฆ + อมฺพร).
(กลอน) น. ฟ้า.