ค้นเจอ 93 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ปัดออก"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ปัด

ก. ทำให้หมดไปพ้นไปด้วยการพัดหรือโบกเป็นต้น เช่น ปัดฝุ่น ปัดแมลงวัน ปัดพิษ; เบนไป, เฉไป, เช่น พระอาทิตย์ปัดเหนือปัดใต้ ท้ายรถปัดไปทางหนึ่ง เดินขาปัด; กระทบเสียดไป เช่น กิ่งไม้ปัดหลังคา เดินเอามือปัดศีรษะ.

ปัด

น. เม็ดแก้วเป็นต้นมีรูตรงกลางสำหรับร้อยเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ เรียกว่า ลูกปัด.

กำบัด

ก. ปัด.

ปัด ๆ

ว. อาการที่โกรธกระฟัดกระเฟียด, อาการที่ดิ้นพราด ๆ อย่างปลาที่ถูกตี.

ปัดซาง

ก. เสกเป่าให้ซางหาย.

ปัดพิษ

ก. เสกเป่าเพื่อให้พิษหมดไป.

ปัดสวะ

[-สะหฺวะ] (สำ) ก. ทำอย่างขอไปที, ผลักให้พ้นหน้าที่ความรับผิดชอบของตนไป.

อุปัฏฐานะ

[อุปัด-, อุบปัด-] น. การบำรุง, การรับใช้. (ป.).

ปัจจันต,ปัจจันต-,ปัจจันต์

[ปัดจันตะ-, ปัดจัน] (แบบ) ว. ที่สุดแดน, ปลายเขตแดน. (ป.).

ปัจนึก

[ปัดจะหฺนึก, ปัดจะนึก] (แบบ) น. ข้าศึก, ศัตรู. (ป. ปจฺจนีก).

ปัจเจก,ปัจเจก-

[ปัดเจก, ปัดเจกะ-, ปัดเจกกะ-] (แบบ) ว. เฉพาะตัว, เฉพาะบุคคล, เช่น ปัจเจกชน. (ป.).

ปัจจุส,ปัจจุส-,ปัจจูสะ

[ปัดจุดสะ-, ปัดจูสะ] (แบบ) น. เช้ามืด, ใกล้รุ่ง. (ป.).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ