ผลการค้นหา

ค้นเจอ 47 รายการ

บาป,บาป-

[บาบ, บาบปะ-] น. การกระทำผิดหลักคำสอนหรือข้อห้ามในศาสนา; ความชั่ว, ความมัวหมอง. ว. ชั่ว, มัวหมอง, เช่น คนใจบาป. (ป., ส. ปาป).

พจนานุกรมไทย

รับบาป

ก. รับเคราะห์กรรมแทนผู้อื่นที่ทำกรรมนั้น, รับความผิดหรือโทษทัณฑ์แทนผู้ที่ทำความผิด.

พจนานุกรมไทย

ว่าบาป

แต่จะว่าไปแล้วก็..., ว่าไป, ทำเป็นเล่นไป มักใช้เพื่อ contrast กับประโยคก่อนหน้า

ก: ผู้ชายคนนั้นไม่หล่อเลยเนอะ ข: (ว่าบาป) แต่นางก็หุ่นดีอยู่เด้อ ว่าบาป ก: ป้าคนนี้อ้วนแล้วยังใส่ชุดรัดติ้วอีก ข: (ว่าบาป) เขาก็ไม่ได้อ้วนขนาดนั้น ว่าบาป

อ่านว่า ว่า-บาบ

โปรดสัตว์ได้บาป

(สำ) ก. ทำดีแต่กลับได้ชั่ว, มักพูดเข้าคู่กับ ทำคุณบูชาโทษ ว่า ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป.

พจนานุกรมไทย

แพะรับบาป

(สำ) น. คนที่รับเคราะห์กรรมแทนผู้อื่นที่ทำกรรมนั้น.

พจนานุกรมไทย

ล้างบาป

น. พิธีทางศาสนาคริสต์ซึ่งทำแก่ทารกที่บิดามารดานับถือศาสนาคริสต์ หรือแก่บุคคลที่เดิมนับถือศาสนาอื่น แล้วหันมานับถือศาสนาคริสต์ โดยจุ่มหัวหรือตัวลงในน้ำศักดิ์สิทธิ์ ๓ ครั้งหรือเทน้ำศักดิ์สิทธิ์ลงบนหน้าผาก ซึ่งถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการล้างบาปเพื่อรับเข้าเป็นคริสต์ศาสนิกชน เรียกว่า พิธีศีลล้างบาป หรือ พิธีศีลจุ่ม.

พจนานุกรมไทย