ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ครํ่าครวญ, บ่นด้วยความเศร้า.
ก. ควํ่าภาชนะเป็นต้นแล้วเคาะลงที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งโดยแรง, กิริยาที่ควํ่าหน้าลงแล้วเอาหน้าผากกระแทกพื้นเป็นต้น เช่น เอาหน้าผากโขกพื้น.
[-คะตะ, -คด] ก. ถึงแล้ว, ไปแล้ว, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ตถาคต สุคต สวรรคต ทิวงคต. (ป.).
ก. ร้องไห้ครํ่าครวญถึง.
ก. รํ่าไห้, ครํ่าครวญ; รํ่ารำพัน.
(ปาก) ก. ร้องไห้ครํ่าครวญ.
(โบ) ก. จับควํ่าเพื่อเฆี่ยน.
(ปาก) ก. หกล้มหน้าควํ่า.
[-โหยฺ] (กลอน) ก. โหย คือ ร้องไห้, ครํ่าครวญ.
ก. ค้อนจนหน้าควํ่า, ควักค้อน ก็ว่า.
ก. สละ, ให้. (ป. ปริจฺจาค; ส. ปฺรตฺยาค).
[คะนะนะ, คะนะ-, คันนะ-, คนนะ-] (แบบ) ก. นับ เช่น สุดที่จะคณนา, คณานับ ก็ว่า เช่น สุดคณานับ. (ป., ส.).