ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เปฺรื้อย] ว. คล่อง เช่น พูดเปรื้อย ว่า พูดคล่อง.
ว. ไม่รักษาคำพูด, ผิดคำพูด ก็ว่า.
ก. พูดโดยไม่มีสติ, พูดโดยไม่รู้ตัว, เช่น คนไข้เพ้อ.
(ปาก) ก. พูดแขวะ, พูดชวนวิวาท.
ก. อาการที่พูดยานคางในความว่า พูดลากเสียง.
ว. อาการที่พูดเลอะเทอะ เช่น พูดจาเลื่อนเปื้อน.
[วะ-] น. คำพูด. ก. พูด, กล่าว. (ป.).
[นะวะอะระหาทิคุน, นะวาระหาทิคุน] น. คุณพระพุทธเจ้า ๙ ประการ มีบท อรหํ เป็นต้น. (พูดเลือนมาเป็น นวหรคุณ).
ว. นิ่งอยู่ไม่พูดอะไร.
น. การพูด. (ส.).
น. การพูด. (ป.).
ว. พูดไม่ได้. (ช.).