ค้นเจอ 497 รายการ

คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ฟ้า-ท้องฟ้า"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กุ้งเหลืองหางฟ้า

ดู กุ้งเหลือง.

ฟ้าเคืองสันหลัง

(สำ) น. เคราะห์กรรมหรือโทษทัณฑ์ร้ายแรงที่เกิดจากอำนาจเบื้องบนหรือผู้ปกครอง เช่น ต่อฟ้าเคืองสันหลังจึงรำพัน. (ขุนช้างขุนแผน).

ฟ้าไม่กระเทือนสันหลัง

(สำ) น. อำนาจเบื้องบนหรือผู้ปกครองยังไม่ลงโทษทัณฑ์ ใช้ในสำนวนว่า ถ้าฟ้าไม่กระเทือนสันหลังก็ยังไม่รู้สึก.

ลูกทัพฟ้า

(ปาก) น. ทหารอากาศ.

สูงเสียดฟ้า

(สำ) ว. สูงมากจนเสมือนว่าจดฟ้า.

อัมพร

[-พอน] น. ฟ้า, ท้องฟ้า, อากาศ; เครื่องนุ่งห่ม ในคำว่า ทิคัมพร = ผู้นุ่งลมห่มทิศ คือ ชีเปลือย, เศวตัมพร = ผู้นุ่งห่มผ้าขาว คือ ชีผ้าขาวหรือชีปะขาว. (ป., ส.).

โพยมัน,โพยมาน

[พะโยมัน, พะโยมาน] น. โพยม, ท้องฟ้า, อากาศ. (ส.).

คัคนัมพร

[คักคะนำพอน] (แบบ) น. ฟ้า. (ป., ส. คคน + อมฺพร = ฟ้าฟ้า).

เดือนค้างฟ้า

น. ดวงจันทร์ที่ยังมองเห็นได้ในท้องฟ้าเวลากลางวัน.

หาว

น. ที่แจ้ง, ท้องฟ้า, เช่น กลางหาว. ก. กิริยาที่สูดลมเข้าแล้วระบายลมออกทางปากเมื่อเวลาง่วงนอนเป็นต้น.

ตื่นฟ้า

(กลอน) ก. แจ่มฟ้า.

นักษัตรบถ

น. ฟากฟ้า. (ส.).


 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ