ผลการค้นหา

ค้นเจอ 4 รายการ

หรือคุณกำลังค้นหา เดียรถีย์

[-ระถี] น. นักบวชภายนอกพระพุทธศาสนาในอินเดียสมัยพุทธกาล. (ส. ตีรฺถิย; ป. ติตฺถิย).

[-ดิดถี, -เดียระถี] น. พวกที่มีความเชื่อถืออย่างอื่น, พวกนอกพระพุทธศาสนา. (ป. อญฺติตฺถิย; ส. อนฺย + ตีรฺถฺย).

เดียน-ระ-ถี

อัน-เดีย-ระ-ถี

ประเภทการค้นหา