ผลการค้นหา

ผ่องพิศ* *ผ่องพิศ *ผ่องพิศ*
คำศัพท์/สำนวน บทความ  หาอะไรก็เจอ!
ค้นเจอ 102 รายการ

คำศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "ผ่องพิศ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กสานติ์

[กะ-] (กลอน) ว. สงบ, ราบคาบ, เช่น ผ่องนํ้าใจกสานติ์. (เฉลิมพระเกียรติพระนารายณ์). (ก + ป. สนฺติ), กระสานติ์ ก็ใช้.
 พจนานุกรมไทย

ศุภร,ศุภร-

[สุบพฺระ-] ว. ส่องแสง, สว่าง; งาม, สดใส; ขาว, ผ่อง; บริสุทธิ์ไม่มีตำหนิ เช่น ศุภรทนต์ คือฟันงาม. (ส. ศุภฺร).
 พจนานุกรมไทย

be delighted

อิ่มเอม

V

ทั้งสองคนพิศดูใบหน้าซึ่งกันและกัน แต่ละฝ่ายต่างรู้สึกอิ่มเอมสดใส
 EN-TH Dictionary

อ่อนไท้

(กลอน) น. นางผู้เป็นใหญ่, นางผู้มีสกุล, (ใช้เรียกนางกษัตริย์) เช่น จอมราชพิศพักตรา อ่อนไท้. (ลอ), ใช้ว่า อรไท ก็มี.
 พจนานุกรมไทย

upper class

คนชั้นสูง

N

ความงามของคนชั้นสูงมักเป็นนามธรรม ต้องอาศัยความรู้สึกเพ่งพิศพิจารณาหรือรู้ได้ด้วยใจ
 EN-TH Dictionary

ผะ

ใช้นำหน้าคำที่ตั้งต้นด้วยตัว ผ มีความแปลอย่างเดียวกับคำเดิมนั้น เช่น ผะผก ผะผ่อง ผะผ้าย ผะผ่าว ผะผํ้า.
 พจนานุกรมไทย

ไพ่ตอง

น. ชื่อไพ่ไทยชนิดหนึ่ง รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ชุดหนึ่งมี ๑๒๐ ใบ ประกอบด้วย ๑๐ พวก พวกละ ๑๒ ตัว, ไพ่ผ่องไทย ก็เรียก.
 พจนานุกรมไทย

เกียง

ก. เกี่ยง, รังเกียจ, ไม่ลงรอย, เกี่ยงแย่ง, เกี่ยงแย้ง, เช่น คนใดอันรังร้าย จิตรพิศเกียงกล. (จารึกวัดโพธิ์), โดยมากใช้เป็น เกี่ยง.
 พจนานุกรมไทย

grape sugar

(เคมี) น้ำตาลเด๊กซโตรัส หรือกลูโค๊ส ใหม่ ๆ มีสีน้ำตาล ชนิดนี้จะขาวผ่อง แต่ถ้าเก็บไว้นานจะขุ่นมัวลง ใช้มากในโรงงานผลิตเหล้าไวน์และผลิตลูกกวาด
 ศัพท์ช่างภาษาอังกฤษ – ไทย

แผ้ว

ก. ทำให้เตียน สะอาด หรือหมดสิ้นไป, มักใช้ประกอบกับคำอื่น เช่น แผ้วถาง แผ้วกวาด. ว. สะอาด, หมดจด, บริสุทธิ์, มักใช้เข้าคู่กับคำ ผ่อง เป็น ผ่องแผ้ว.
 พจนานุกรมไทย

collar

ปก

N

ครูสวมชุดสีน้ำเงินขับผิวผ่องติดเข็มกลัดเพชรเล็กๆ ที่ปกเสื้อเป็นรูปตัวผึ้ง

แผ่นผ้าที่ติดปากกระเป๋าเสื้อ, แผ่นผ้าที่ติดกับคอเสื้อพับตลบลงมาหรือแบะออกทั้ง 2 ข้าง
 EN-TH Dictionary

ยวง

น. เนื้อในของขนุนที่หุ้มเมล็ด เรียกว่า ยวงขนุน, ลักษณนามเรียกเนื้อในของขนุนว่า ขนุนยวงหนึ่ง ขนุน ๒ ยวง; เรียกลักษณะของเงินบริสุทธิ์ที่ละลายคว้างอยู่ในเบ้า มีสีขาวผ่องเป็นมันปลาบ ว่า เงินยวง, โดยปริยายเรียกสิ่งที่มีลักษณะย้อยยืดลงมาเป็นแนวยาว ๆ เช่น ฝีถอนยวง ขี้มูกเป็นยวง. ว. เรียกสีขาวผ่องเป็นมันปลาบเหมือนสีเงินที่ละลายคว้างอยู่ในเบ้าว่า สีเงินยวง.
 พจนานุกรมไทย