ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ส่วนแข็งที่หุ้มตัวสัตว์บางชนิดเช่น เต่า ปู หรือแมงดาทะเล. (ทางเหนือว่า ออง).
น. เครื่องปิดภาชนะต่าง ๆ หรือสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ฝาหม้อ ฝาโอ่ง ฝาท่อ; ฝ้าหรือเยื่อที่จับอยู่ข้างบนของเหลวเช่นนํ้านมเป็นต้น; เครื่องกั้นด้านนอกหรือเครื่องกั้นแบ่งห้องของตัวเรือนโรงเป็นต้น เช่น ฝาบ้าน ฝาเรือน ฝาห้อง; ส่วนที่ปิดปากหอยหรือหุ้มตัวหอยซึ่งเปิดได้, ใช้เป็นลักษณนาม เช่น ขนมถ้วยฝาหนึ่ง ขนมถ้วย ๒ ฝา.
น. ไม้กรอบประกับฝาเรือนฝากระดานทั้ง ๔ ด้าน.
ก. ทำปลายฝาเรือนทรงไทยให้สอบขึ้น.
น. ใช้เข้าคู่กับคำ ฝา เป็น ฝาเฝือง หมายความว่า ฝา.
(สำ) น. เด็กทารก.
น. ฝาด้านสกัดของเรือนฝากระดาน.
(สำ) ก. เลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังเป็นทารก.
น. ทางของต้นจากที่ใช้กรุฝา.
(ถิ่น-อีสาน) ก. แหวกออก, ถ่างออก, เช่น ตี่ฝา ว่า ถ่างฝา ตี่ตา ว่า ถ่างตา.
(สำ) ว. มีลักษณะที่สู้ไม่ยอมถอย.
น. ฝาเรือน, กำแพง. (ป., ส.).