ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ปาก) ก. แสดงความโง่ออกมา.
ก. อับอาย.
ว. อายไม่กล้าสู้หน้า, ขายหน้า.
ว. พลั้งพลาดน่าขายหน้า.
(สำ) ก. ทำให้ต้องอับอายขายหน้าอยู่ทุกวัน.
ก. ระวังไม่ยอมให้ต้องอับอายขายหน้า.
ก. รู้สึกกระดาก, รู้สึกขายหน้า.
[-ถะเหฺลิง] ว. น่าอับอายขายหน้า เป็นที่น่ารังเกียจ.
ว. น่าขายหน้า, ใช้เป็นคำประชด เช่น เขาทำงามหน้าละคราวนี้.
ก. ขายหน้า เช่น ลูกประพฤติตัวไม่ดี พลอยทำให้พ่อแม่เสียหน้าไปด้วย.
(ปาก) ว. อาการที่ต้องได้รับความอับอายขายหน้าอย่างยิ่งเพราะผิดหวังอย่างมากหรือเพราะถูกโต้ถูกย้อนกลับมาอย่างเถียงไม่ขึ้นเป็นต้น.