ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ยอดที่สูงสุดของสิ่งที่มีฐานใหญ่ปลายเรียวเล็กขึ้นไป เช่น จอมเขา; ผู้ที่ยอดเยี่ยมในหมู่ เช่น จอมโจร.
[เดด] (แบบ) น. อำนาจ; ความร้อน, ไฟ. (ป. เตช; ส. เตชสฺ).
(ปาก) ก. อาละวาดด้วยความโกรธเพราะถูกขัดใจ, ออกฤทธิ์ ก็ว่า.
น. เนินที่สูงขึ้นเป็นจอม, เขา.
ว. มีฤทธิ์เดชต่าง ๆ อยู่ในตัว.
น. เนินที่นูนสูงขึ้นไปเป็นจอมเด่น.
ว. เล็ก, น้อย, เช่น พระจอมจุ้ย.
น. จอมแห่งเทวดา. (ส.; ป. เทวินฺท).
(โบ) น. พญาปราชญ์, จอมปราชญ์.
(กลอน) น. จอมเขาหรือที่มีพุ่มไม้, พนอม ก็ว่า.
[สุง] (กลอน) น. อำนาจ, เดช.