ตัวกรองผลการค้นหา
หรือคุณกำลังค้นหา ขาง, ลาง, กบิล, กระพัด, กระแส, กาง
คาง
หมายถึงน. ส่วนของร่างกายที่สุดขากรรไตร อยู่ใต้ปาก, ราชาศัพท์ว่า พระหนุ.
หมายถึงน. ชื่อไม้ต้นชนิด Albizia lebbeckoides Benth. ในวงศ์ Leguminosae ใบคล้ายใบกระถิน เนื้อไม้สีนํ้าตาลแก่ แข็ง, พายัพเรียก กาง.
คางเหลือง
หมายถึง(สำ) ว. ป่วยหรือบาดเจ็บมากจนแทบเสียชีวิต, มักใช้ว่า ไม่ตายก็คางเหลือง.
กระโดงคาง
หมายถึงน. ปลายคาง.
เคราแพะ
หมายถึงน. เคราใต้คางที่ไว้ยาวเรียวแหลมคล้ายขนใต้คางของแพะ, เรียกคางที่ไว้เคราเช่นนั้นว่า คางแพะ.
กาง
หมายถึง(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นคาง. (ดู คาง ๒).
สายรัดคาง
หมายถึงน. สายหนังหรือเชือกที่โยงจากขอบหมวกหรือชฎาเป็นต้น สำหรับรัดคางกันหลุด.
หนุ
หมายถึง[หะนุ] น. คาง. (ป., ส.).
สายง่อง
หมายถึงน. สายโยงใต้คางม้าไม่ให้เงย.
ง่อง
หมายถึงน. เรียกสายโยงคางม้าไม่ให้เงยว่า สายง่อง.
จับเปาะ
หมายถึง(สำ) ว. ตรงเป้า เช่น ต่อยจับเปาะเข้าที่ปลายคาง.
ทาฐิกะ,ทาฒิกะ
หมายถึง(ราชา) น. หนวด (ที่คาง), เครา. (ป. ทาิก; ส. ทาฒิก).