ผลการค้นหา

คนขี้อาย* *คนขี้อาย *คนขี้อาย*
คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 1,933 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "คนขี้อาย"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

อาย

ก. รู้สึกกระดาก, รู้สึกขายหน้า.

อาย

น. กลิ่น, มักใช้เข้าคู่กับคำ กลิ่น เป็น กลิ่นอาย.

ขี้

ก. กิริยาที่ถ่ายกากอาหารออกทางทวารหนัก, ถ่ายอุจจาระ, ราชาศัพท์ว่า ลงพระบังคนหนัก. น. กากอาหารที่ร่างกายไม่ต้องการแล้วขับถ่ายออกทางทวารหนัก, อุจจาระ, สิ่งที่ร่างกายขับถ่ายออกมาเกรอะกรังอยู่ เช่น ขี้ไคล ขี้รังแค ขี้หู ขี้ตา, โดยปริยายหมายความถึงสิ่งที่ไม่ต้องการ เช่น ขี้ตะกั่ว, เศษหรือกากที่ออกมาจากสิ่งนั้น ๆ เช่น ขี้กบ ขี้เลื่อย. ว. ใช้ประกอบหน้าคำที่แสดงความหมายในทางที่ไม่ดี เช่น ขี้เกียจ ขี้เหนียว, หรือมักเป็นเช่นนั้น เช่น ขี้หัวเราะ ขี้ขอ.

ขวยเขิน

ก. กระดากอาย, สะเทิ้นอาย.

เห็นขี้ดีกว่าไส้

(สำ) ก. เห็นคนอื่นดีกว่าญาติพี่น้อง.

เห็นช้างขี้ ขี้ตามช้าง

(สำ) ก. ทำเลียนแบบคนใหญ่คนโตหรือคนมั่งมีทั้ง ๆ ที่ตนไม่มีกำลังทรัพย์หรือความสามารถพอ, มีความหมายอย่างเดียวกับ เห็นเขาขึ้นคานหาม เอามือประสานก้น หรือเห็นเขาขึ้นคานหาม เอามือประสานรัดก้น.

หน้าไม่อาย

ว. ที่ไม่รู้สึกกระดากหรือขวยใจ.

อายตะ

[-ยะตะ] ว. ยืด, แผ่ออกไป, กว้างขวาง, ยาว. (ป., ส.).

หมาขี้ไม่มีใครยกหาง

(สำ) น. คนที่ชอบยกตัวเอง, คนโอ้อวด.

ทุ่ง

น. ขี้. ก. ขี้.

เอาไม้สั้นไปรันขี้

(สำ) ก. โต้ตอบหรือทะเลาะกับคนพาลมีแต่ทางเสีย.

ขัดเขิน

ก. กระดากอาย.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด