ค้นเจอ 217 รายการ

หู

หมายถึงน. ส่วนหนึ่งของร่างกายคนและสัตว์ ทำหน้าที่สำหรับฟังเสียง; ส่วนแห่งสิ่งของที่ทำไว้หิ้ว แขวน ร้อย หรือรูดเข้าออก เช่น หูกระทะ หูมุ้ง หูกางเกง หูถุง; สิ่งที่ทำเป็นห่วงหรือเป็นวง ๆ เช่น หูแจว; (ปาก) เรียกส่วนหูฟังและกระบอกพูดของเครื่องรับโทรศัพท์ว่า หูโทรศัพท์.

ต่างหู

หมายถึงน. ตุ้มหู.

พระกรรณ

หมายถึงหู ใบหู

พระกุณฑล

หมายถึงต่างหู

ตุ้มพระกรรณ

หมายถึงต่างหู

ตุ้มหู

หมายถึงน. เครื่องประดับหู, ต่างหู.

หูฝาด,หูเฝื่อน

หมายถึงก. ได้ยินเสียงเพี้ยนไป.

ขัดหู

หมายถึงก. ฟังไม่ถูกหู, ฟังไม่เพราะหู.

ผิดหู

หมายถึง(ปาก) ว. แสลงหู, ไม่ถูกหู.

ช่องพระโสต , ช่องพระกรรณ

หมายถึงช่องหู

มูลพระโสต

หมายถึงขี้หู

เป็นหูเป็นตา

หมายถึง(สำ) ก. ช่วยสดับตรับฟังและดูแลรักษาแทน.

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ