คำราชาศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับ "บัน*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 24 รายการ

 หรือคุณกำลังค้นหา บรรณ,บรรณ-, บัน

บัน

น. จั่ว (หน้าจั่วของปราสาท โบสถ์ วิหาร เรียกว่า หน้าบัน).

บัน

ก. ผัน, ผิน.

บัน

ก. เบา, น้อย, เช่น มัวเมาไม่บัน. (ดึกดำบรรพ์).

บันกวด

(โบ) ก. รัด, ผูก, เช่น กรรณบันกวดพู่แก้ว. (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์).

บันจวบ

ก. ตกแต่ง.

บันจอย

(โบ) ก. บรรจง.

บันดล

ก. ทำให้บังเกิดขึ้น.

บันดาล

ก. ให้เกิดมีขึ้นเป็นขึ้นด้วยแรงอำนาจของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น บุญบันดาล บันดาลโทสะ.

บันเดิน

ก. ทำให้เดิน.

บันโดย

ก. พลอยแสดง เช่น บันโดยหรรษา; ดำเนินตาม, เอาอย่าง, ยินยอม, คล้อยตาม.

บันได

น. สิ่งที่ทำเป็นขั้น ๆ สำหรับก้าวขึ้นลง, กระได ก็ว่า, โดยปริยายหมายถึงบุคคลหรือสิ่งที่อาศัยใช้ไต่เต้าขึ้นไปสู่ฐานะหรือตำแหน่งที่สูงขึ้นไป.

บันไดแก้ว

น. ที่รองพระคัมภีร์และลานสำหรับจารหนังสือ, ที่สำหรับพาดพระแสง.

 คำราชาศัพท์ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ