ค้นเจอ 9 รายการ

คำบาลีและสันสกฤตที่เกี่ยวข้องกับ "ภูชิดา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

โคตรภู (โคด-ตฺระ-พู)

โคตฺรภู

โคตฺรภู

บุคคลผู้ตั้งอยู่ในญาณซึ่งเป็นลำดับอริยมรรค คือกำลังก้าวล่วงพ้นความเป็นปุถุชน เข้าสู่ความเป็นอริยะ = โคตรภูบุคคล; ภิกษุสงฆ์ที่ไม่เคร่งครัดในศาสนา มีวัตรปฎิบัติห่างจากธรรมวินัย แต่ยังมีเครื่องแสดงเพศภาวะอยู่ เช่น ผ้าเหลืองพันคอ (กาสาวกณฺฐา) เป็นต้น ถือตนว่ายังเป็นภิกษุสงฆ์อยู่ เรียกว่า โคตรภูสงฆ์/โคตรภูภิกษุ, สงฆ์ในระยะหัวต่อจะสิ้นศาสนา

เพชร

วชิร

วชฺร

เพชร

วิเชียร

วชิร

วชฺร

เพชร, สายฟ้า

วชิราวุธ

วชิร+อาวุธ

วชฺร+อายุธ

อาวุธคือสายฟ้า (ของพระอินทร์)

ลัดดา

ลตา

ลตา

ไม้เลื้อย, เถาวัลย์

มารดา (มาน-ดา)

มาตา (มาตุ)

มาตฺฤ

แม่. (ไทย) เติม ร.

หัตถานึก, หัสดานึก

หตฺถานีก

หสฺตานีก

กองทัพช้าง, พลช้าง (หตฺถี+อนีก)

ปดิวรัดา

ปติวฺรตา

ภริยาที่ซื่อสัตย์และภักดีต่อสามี อ่านว่า ปะ-ดิ-วะ-รัด-ดา

ศาสตราจารย์ (สาด-ตฺรา-, สาด-สะ-ตฺรา-)

สตฺถาจริย

ศาสตฺราจารฺย

อาจารย์ผู้มีความรู้ในคัมภีร์ ตำรา ศาสตร์. (ไทย บัญญัติ.) ตำแหน่งทางวิชาการชั้นสูงสุดของสถาบันระดับอุดมศึกษา. (มักออกเสียงผิดเป็น สาด-สะ-ดา-จาน)


 คำบาลีและสันสกฤตที่ไทยนำมาใช้ จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ