ผลการค้นหา

คำไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ

คำไทยที่เกี่ยวข้องกับ "*พา*"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ค้นเจอ 310 รายการ

พาหะ,พาหะ,พาหา

น. แขน. (ดู พาหุ). (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

พาหะ

น. ตัวนำ เช่น ยุงก้นปล่องเป็นพาหะไข้มาลาเรีย; (กฎ) คนหรือสัตว์ซึ่งไม่มีอาการของโรคติดต่อปรากฏ แต่ร่างกายมีเชื้อโรคนั้นซึ่งอาจติดต่อถึงผู้อื่นได้.
 พจนานุกรมไทย

พาหิรกะ,พาหิระ

[-หิระกะ] ว. ภายนอก. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พาหุ

น. แขน. (ป., ส.).
 พจนานุกรมไทย

พาหุยุทธ์

น. การต่อสู้ด้วยแขน, การชกมวย, การปลํ้า. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พาหุรัด

น. เครื่องประดับชนิดหนึ่ง สวมรัดต้นแขน, ทองต้นแขน ก็เรียก.
 พจนานุกรมไทย

พาหุสัจจะ

น. ความเป็นผู้ได้ยินได้ฟังมาก, ความเป็นผู้ได้ศึกษาเล่าเรียนมาก. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พาเหียร

ว. ภายนอก. (ป. พาหิร).
 พจนานุกรมไทย

พาฬ,พาฬ-

[พาละ-] น. สัตว์ร้าย, ช้างร้าย, สิงโต, งู, เสือ. (ป. พาล, วาฬ; ส. วฺยาฑ, วฺยาล).
 พจนานุกรมไทย

พาฬมฤค

น. สัตว์ร้าย, สัตว์ที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร. (ป. พาฬมิค; ส. วฺยาลมฺฤค).
 พจนานุกรมไทย

พาฬหะ

[พานหะ] ว. หนัก, ยิ่ง. (ป.).
 พจนานุกรมไทย

พิณพาทย์

น. ชื่อเรียกวงดนตรีไทยซึ่งประกอบด้วยเครื่องเป่า คือ ปี่ ผสมกับเครื่องตี ได้แก่ ระนาดและฆ้องวงชนิดต่าง ๆ เป็นหลัก และเครื่องกำกับจังหวะ เช่น ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง ตะโพน กลองทัด กลองแขก และกลองสองหน้า, ปี่พาทย์ ก็เรียก.
 พจนานุกรมไทย

 คำไทย ศัพท์มาใหม่ สแลง จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด