ผลการค้นหา

ค้นเจอ 123 รายการ

(สำ) ก. หาผลประโยชน์โดยมิชอบจากงานที่ทำ.

(สำ) น. คนที่ชอบยกตัวเอง, คนโอ้อวด.

(ปาก) ว. แบบบาง, ไม่มั่นคง; ผอมแห้ง, ขี้โรค.

น. ขี้ที่ค้างอยู่ในลำไส้เด็กที่คลอดใหม่.

น. ขี้วัว. (ป., ส. โค + มย).

ก. ทำให้หมดทุกข์; (ปาก) เยี่ยว, ขี้.

[กะหฺรีด] (แบบ) น. คูถ, อุจจาระ, ขี้. (ส.; ป. กรีส).

ว. มีใจขี้กลัวหรือร้องไห้ง่าย, มีใจอ่อนแอ.

[พีรุกะชาด] ว. ขี้ขลาด. (ป.).

ว. สุดที่จะทนได้, ยิ่งนัก, เช่น ขี้เกียจเหลือทน ร้ายเหลือทน.

(สำ) ก. เนรคุณ.

ว. คำแดกดันหรือซํ้าเติมว่าควรได้รับผลร้ายเช่นนั้น เช่น ขี้เกียจท่องหนังสือ สอบตกก็สมน้ำหน้า, (ปาก) สม ก็ว่า เช่น สมแล้วที่สอบตก เพราะขี้เกียจนัก.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ