ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. เนินที่นูนสูงขึ้นไปเป็นจอมเด่น.
(ถิ่น-อีสาน) น. จอมปลวก, เนินดิน.
น. ยอดเขา, เนินเขา, ไหล่เขา. (ป., ส.).
[-มะลาด] (โบ) น. กมลาสน์.
[ปะลาด] ก. หนีไป. (ป.).
น. ไหล่ที่ลาดเอียงลงกว่าปรกติ.
[ตะหฺลิ่ง] น. ส่วนของฝั่งที่ไม่ลาดริมแม่นํ้าลำคลอง.
[ปฺระลาด] ก. หนีไป. (ป. ปลาต).
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) ว. เตี้ย, แจ้, ลาด.
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. เนิน, เขาดิน. (ม. gual, guar).
[สะไหฺล] น. เขาหิน เช่น โขดเขินเนินไศล. (ส. ไศล).
[กฺลากฺลาด] (กลอน) ว. มากหลาย, เกลื่อนกล่น, เช่น มากลากลาดกันแดน. (ลอ).