เกิด คำไวพจน์ · กำเนิด, แดดาล, ชนม พร้อมความหมายและตัวอย่าง

คำไวพจน์ของคำว่า "เกิด" มีอะไรบ้าง?

เกิด มีคำไวพจน์ 23 คำ ได้แก่

เกิด: กำเนิด; แดดาล; ชนม; ชนม-; ชาตะ; ภว; ภว-; สูติ-; สูติ; อุบัติ; อุบัติ-; ประสูติ-; ประสูติ; ชนม์; อภิชาต-; อภิชาต; สูนะ; ชาต-; ชาต; ภวะ; ถือกำเนิด; ประภพ; เสวยพระชาติ

สวัสดีครับนักเรียนทุกท่าน วันนี้เราจะมาเรียนรู้เรื่อง คำไวพจน์ของคำว่า "เกิด" กันนะครับ "เกิด" เป็นคำที่มีความหมายถึงการกำเนิดขึ้น การมีขึ้น การอุบัติขึ้น ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการดำรงอยู่ของทุกสรรพสิ่ง

การเข้าใจคำไวพจน์จะช่วยให้เราสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างสละสลวยและมีมิติมากยิ่งขึ้นในงานเขียนและบทกวีครับ

คำไวพจน์ คือ คำที่มีความหมายเหมือนกันหรือใกล้เคียงกัน แต่มีรูปคำที่ต่างกัน การใช้คำไวพจน์จะช่วยให้ภาษาที่เราใช้นั้นมีความงดงาม มีความหลากหลาย และไม่ซ้ำซากจำเจ ทำให้ผู้อ่านหรือผู้ฟังไม่รู้สึกเบื่อหน่าย

ตัวอย่างคำไวพจน์ของ "เกิด" และความหมาย

กำเนิด: หมายถึง การตั้งขึ้นเป็นครั้งแรก การให้มีขึ้นมา
บังเกิด: หมายถึง เกิดขึ้น, มีขึ้น, ปรากฏขึ้นมา
อุบัติ: หมายถึง เกิดขึ้น, มีขึ้น (มักใช้ในความหมายว่าเกิดขึ้นโดยฉับพลัน หรือเกิดสิ่งสำคัญ)
อุบัติขึ้น: หมายถึง เกิดขึ้น, ปรากฏขึ้น
บังคม: เป็นคำกริยา หมายถึง "เกิดขึ้น" (เป็นคำโบราณ มักใช้กับพระมหากษัตริย์)
ถือกำเนิด: หมายถึง การเริ่มมีชีวิต, การเริ่มปรากฏขึ้นมา
ประสูติ: เป็นคำกริยา หมายถึง "เกิด" (ใช้สำหรับพระมหากษัตริย์ พระราชวงศ์ หรือพระพุทธเจ้า)
บังเอิญ: หมายถึง เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ, เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

ตัวอย่างการใช้คำไวพจน์ เกิด ในการแต่งกลอน

เพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น ผมขอยกตัวอย่างการนำคำไวพจน์ไปใช้ในบทกลอนง่าย ๆ นะครับ

ยามอรุณ บังเกิด เบิกฟ้าใส
สรรพสิ่ง ถือกำเนิด เริ่มต้นใหม่
ชีวิต อุบัติ คืนฟื้นขึ้นไป
เรื่องราว บังเกิด ให้เราเรียนรู้

เกิด หมายถึง?

พจนานุกรมไทย เกิด หมายถึง:

ก. เป็นขึ้น, มีขึ้น, กําเนิด; มีขึ้นเป็นขึ้นโดยกะทันหัน เช่น เกิดตายไปเสียก่อนที่จะได้รับมรดก เกิดฝนตกลงมา.

ความหมายในพจนานุกรมไทย เกิด คือ

ความหมายในพจนานุกรมไทย ของคำที่มีความหมายคล้าย เกิด

กำเนิด หมายถึง [กําเหฺนิด] น. การเกิด เช่น บิดามารดาเป็นผู้ให้กําเนิดแก่บุตร, มูลเหตุดั้งเดิม เช่น ตัวหนังสือไทยมีกําเนิดมาอย่างไร. ก. เกิด, มีขึ้น, เป็นขึ้น, เช่น โลกกําเนิดมาจากดวงอาทิตย์.
ถือกำเนิด หมายถึง ก. เกิด.
ประภพ หมายถึง น. การเกิดก่อน; แดน, ที่เกิด. (ส. ปฺรภว).
สูนะ หมายถึง (แบบ) ก. เกิด, เป็นขึ้น; บาน, ผลิ, (ใช้แก่ดอกไม้). (ส.).
เกิด หมายถึง ก. เป็นขึ้น, มีขึ้น, กําเนิด; มีขึ้นเป็นขึ้นโดยกะทันหัน เช่น เกิดตายไปเสียก่อนที่จะได้รับมรดก เกิดฝนตกลงมา.
เสวยพระชาติ หมายถึง ก. เกิด (ใช้แก่พระพุทธเจ้าเมื่อครั้งเกิดเป็นพระโพธิสัตว์).
แดดาล หมายถึง ก. ถึงใจ, ดลใจ, เกิดขึ้นในใจ.