ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. เถาวัลย์, เครือเขา, ไม้เถา. (ป., ส. วลฺลี).
[ละ-] น. เครือเถา, เครือวัลย์; สาย. (ป., ส. ลตา).
ลาวัลย์
หมายถึง ความงาม ความน่ารัก
[เคฺรือ] น. เถาไม้, เรียกพรรณไม้ที่เป็นเถาว่า เครือ เช่น มะกลํ่าเครือ มะแว้งเครือ ขมิ้นเครือ; เชื้อสาย, วงศ์วาน, เช่น เครือญาติ; เรียกงวงที่มีหวีกล้วยติดอยู่ว่า เครือกล้วย; เรียกงาช้างที่ยาวมาก แต่วงรอบเล็กว่า งาเครือ.
[เคฺรือ] ว. ลักษณะของเสียงที่สั่นพร่าไม่แจ่มใส เรียกว่า เสียงเครือ.
เครือเถาย์
เครือเถาว์
น. ชื่อลายไทยชนิดหนึ่ง ประดิษฐ์เป็นเถาไม้เลื้อยสอดสลับ มีดอกใบและก้าน หรือใช้ตัวกระหนกแทน.
ลัดดาวัลย์, ลดาวัณย์
ชื่อไม้เถาชนิดหนึ่ง ยกเว้นชื่อเฉพาะ
ก. ออกเครือ (ใช้แก่กล้วย).
น. เสียงสั่นเครือและเบา.
ว. สั่นเครือและเบา (ใช้แก่เสียง).