ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ทางสายกลาง. (ป.).
น. สายธุรำของพราหมณ์.
ก. มีอาการวิงเวียนหน้ามืดบางคราวถึงกับหมดสติ, เป็นลม หรือ เป็นลมเป็นแล้ง ก็ว่า.
[สัดทะนะ] ก. พัด (ใช้แก่ลม), มีลมพัดมา. (บ.).
[-นัดสะติ] น. สติที่กำหนดลมหายใจเข้าและลมหายใจออก.
ก. หลั่งไหลไม่ขาดสาย, มีมากต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย เช่น ทรัพย์สินเนืองนอง, นองเนือง ก็ว่า.
น. (ถิ่น-ปักษ์ใต้) ลมที่พัดจากตะวันตกมาตะวันออก เรียกว่า ลมเซิง.
น. เครื่องดนตรีชนิดหนึ่ง มีสาย ๕ สาย ใช้มือดีด. (อ. banjo).
ว. ไม่ เช่น เลี้ยงลาอามสาย, หนึ่งจงเลี้ยงม่ามอ่ามสาย. (ไตรภูมิ). (ไทยใหญ่ อํ่า ว่า ไม่).
[ขะหฺยน] น. ลม. (ข. ขฺยล่).
[-วาด] ว. ทวนลม. (ป.).
ก. หายใจ, ดูดลม (จากปอด).