ค้นเจอ 324 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "สมณ,สมณ-,สมณะ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ประวีณ

ว. ฉลาด, มีฝีมือ. (ส. ปฺรวีณ; ป. ปวีณ).

พาณโยชน์

น. แล่งธนู. (ส. วาณโยชน).

วิษาณ

น. เขาสัตว์, งาช้าง. (ส.; ป. วิสาณ).

ประพิณ

[ปฺระพิน] ว. ฉลาด, มีฝีมือดี. (ส. ปฺรวีณ).

ฤกษณะ

[รึกสะนะ] น. การดู, การเห็น. (ส. อีกฺษณ; ป. อิกฺขณ).

ปหาน

[ปะ-] ก. ละทิ้ง. (ป.; ส. ปฺรหาณ).

ประอึง

(กลอน) ก. อึง, ดัง, เอ็ด, อึกทึก. (บุณโณวาท).

นิยยานะ

[นิยะ-] (แบบ) น. การนำออกไป, การออกไป. (ป.; ส. นิรฺยาณ).

พนาศรม

[พะนาสม] น. อาศรมในป่า. (ส. วนาศฺรม).

เกณฑ์หัด

น. ทหารลูกหมู่เลกสมที่ให้หัดตามแบบทหารสมัยใหม่.

ศาสน์

(โบ) น. คำสั่ง, คำสั่งสอน, โดยปริยายหมายถึง พระราชหัตถเลขาทางราชการและลิขิตของสมเด็จพระสังฆราช เช่น พระราชศาสน์ สมณศาสน์. (ส.; ป. สาสน).

กระษาปณ์

[-สาบ] น. เงินตราที่ทำด้วยโลหะ เช่น เหรียญกระษาปณ์ โรงกระษาปณ์, กษาปณ์ ก็ใช้. (ส. การฺษาปณ; ป. กหาปณ).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ