ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ขะหฺนาน] น. หมู่; ลักษณนามเรียกยาที่ปรุงขึ้น เช่น ยาขนานหนึ่ง ยา ๒ ขนาน.
ก. กินอาหารที่เขาจัดมาเป็นสำรับ, (สำ) กินอาหารอย่างดี.
[ขะเหฺมือบ] ก. กลืนกินอย่างปลา, กินอย่างตะกละ.
ก. ตื่นสายมาก ในความว่า นอนกินบ้านกินเมือง; (ปาก) ฉ้อราษฎร์บังหลวง.
(โบ) ก. ครองเมือง.
(สำ) ก. ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย.
(สำ) ก. รู้ดีอยู่แล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้.
(สำ) ก. ขี้เหนียว, ตระหนี่เหนียวแน่น.
(สำ) ว. แก่มากจนเคี้ยวของกินไม่ไหว.
(สำ) ก. นำความลับของฝ่ายตนไปเปิดเผยให้คนอื่นรู้เป็นการประจานตนหรือพรรคพวกของตน.
(สำ) ว. เละเทะไม่มีระเบียบ.
น. เรียกยาหรือสิ่งที่ผู้หญิงให้ผัวกินเพื่อให้หลงรักตัวคนเดียวว่า ยาแฝด.