ค้นเจอ 6,401 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ประณพ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ประวิน

น. ห่วงที่เกี่ยวกันสำหรับโยงสัปคับช้าง, ห่วงติดกับบังเหียนหรือเหล็กผ่าปากม้า, กระวิน ก็ว่า.

เวณะ

น. ช่างจักสาน. (ป.; ส. ไวณ).

สวนะ

น. การไหลไป. (ป.; ส. สฺรวณ).

วิเศษณ,วิเศษณ-,วิเศษณ์

[วิเสสะนะ-, วิเสด] (ไว) น. คำจำพวกหนึ่งที่แต่งหรือขยายคำนาม คำกริยา หรือคำวิเศษณ์เพื่อบอกคุณภาพหรือปริมาณเป็นต้น เช่น คนดี นํ้ามาก ทำดี ดีมาก. (ส.).

ภิงสระ,ภิงสะ

น. เหง้า, เหง้าบัว. (ป. ภิส; ส. พิส).

อาตุระ

ว. อาดุระ, อาดูร. (ป., ส. อาตุร).

ปัจเวกขณ์

[ปัดจะเวก] (แบบ) น. การเห็นลงจำเพาะ, การพิจารณา. (ป. ปจฺจเวกฺขณ).

ระ

ก. กระทบเรียดไป เช่น เอาไม้ระรั้วสังกะสี.

วรทะ

[วะระทะ, วอระทะ] น. การให้พร. (ป.).

คณนะ,คณนา

[คะนะนะ, คะนะ-, คันนะ-, คนนะ-] (แบบ) ก. นับ เช่น สุดที่จะคณนา, คณานับ ก็ว่า เช่น สุดคณานับ. (ป., ส.).

ศรมณะ

[สะระมะ-] น. ผู้ปฏิบัติบำเพ็ญพรต, พระสงฆ์. (ส.; ป. สมณ).

ทิพยจักษุญาณ

น. ความรู้ในจุติและเกิดของสัตว์ทั้งหลาย, จุตูปปาตญาณ ก็เรียก. (ส. ทิพฺยจกฺษุ + ป. าณ; ป. ทิพฺพจกฺขุาณ).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ