ค้นเจอ 201 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "*ช"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

บัพพาช

[บับพาด] (แบบ) ก. ขับไล่ เช่น พระสญชัยยินราษฎร์ แกล้งบัพพาชกูไกล. (ม. คำหลวง วนปเวสน์). (ป. ปพฺพาช).

บาทบงกช

[บาดทะบงกด, บาดบงกด] น. บัวบาท, บัวรองเท้า, หมายความว่า เท้าพระพุทธเจ้าหรือพระเจ้าแผ่นดิน. (ป., ส. ปาทปงฺกช).

บาทรช,บาทรัช

[บาดทะรด, บาดทะรัด] น. ละอองเท้า. (ส. ปาทรช).

ประเทศราช

[ปฺระเทดสะราด] น. เมืองที่มีเจ้าผู้ครองเมืองของตนเอง แต่อยู่ภายใต้อำนาจควบคุมดูแลและคุ้มครองของพระมหากษัตริย์ของอีกประเทศหนึ่ง ซึ่งเจ้าเมืองประเทศราชนั้นมีหน้าที่ส่งเครื่องราชบรรณาการถวายเป็นประจำ และในเวลาเกิดศึกสงครามต้องเกณฑ์กำลังทหารเข้าร่วมกองทัพหลวงด้วย.

ประวิช

[ปฺระวิด] น. แหวน.

ปราโมช

[ปฺราโมด] น. ความบันเทิงใจ, ความปลื้มใจ, ปราโมทย์ ก็ใช้. (ป. ปาโมชฺช; ส. ปฺรโมทฺย).

ปริยานุช

[ปฺริยานุด] น. น้องที่รัก. (ส.).

ปลงธรรมสังเวช

[ปฺลงทำมะสังเวด] ก. เกิดความสังเวชโดยธรรมเมื่อเห็นความแตกดับของสังขาร (ใช้แก่พระอริยบุคคล).

ปลงสังเวช

ก. พิจารณาเห็นเป็นเรื่องน่าสลดใจหรือน่าสมเพช.

ปวิช

[ปะวิด] น. ประวิช.

ปัทมราค,ปัทมราช

น. พลอยสีแดง, ทับทิม.

ผนวช

[ผะหฺนวด] (ราชา) ก. บวช.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ