ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. กำไลเท้า. (ส. มญฺชีร).
ก. ยกเท้าก้าวไป, เดิน, ย่าง ก็ว่า.
ก. ฝ่าไปโดยไม่ท้อถอย เช่น เข้าโรมรุกบุกบันฟันแทง. (อิเหนา).
น. ส่วนข้างฝ่ามือด้านนิ้วก้อย เช่น สับด้วยสันมือ.
(ปาก) ว. เรียกท่านั่งคู้เข่าทั้ง ๒ ข้างให้แบะลงที่พื้น แล้วเอาขาไขว้กันทับฝ่าเท้า ว่า นั่งขัดตะหมาด.
[-สะหฺมาด] ก. นั่งคู้เข่าทั้ง ๒ ข้างให้แบะลงที่พื้น แล้วเอาขาไขว้กันทับฝ่าเท้า, (ปาก) นั่งขัดตะหมาด.
น. พืชที่งอกจากกอหรือเหง้าของต้นใหญ่, โดยปริยายเรียกสิ่งที่เกิดเช่นนั้น; ลูก, ลูกชาย, เชื้อสาย; แผลเรื้อรังที่เกิดจากคุดทะราด เป็นตามฝ่าเท้า.
ก. ใช้มือ เท้า หรือสิ่งอื่นตะกุยขึ้นมา.
ก. ออกลูก (ใช้แก่สัตว์สี่เท้า).
ก. เอามือหรือเท้าเป็นต้นคุ้ยหรือข่วน.
[บดทะ-] (แบบ) น. เท้าผู้มีบุญ เช่นกษัตริย์.
[บาดทะ-] น. ละอองเท้า. (ป. ปาทปํสุ).