ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ข้อนอก, ตีอก, ร้องไห้.
ก. ฟาด, ตีแรง ๆ, โบย.
[โหฺน่ง] ว. มีเสียงอย่างเสียงตีฆ้องวง.
น. ไม้เรียวที่ปลายแตกแยกเป็น ๒ แฉก ที่เรียกว่า ไม้ขี้ฉ้อ เพราะตีครั้งเดียวได้ ๒ แนว เท่ากับตี ๒ ครั้ง.
(ถิ่น-พายัพ) ก. ค้าน, แพ้, สู้ไม่ได้, เช่น ก๊านพ่ายหนี.
น. ชื่อไก่อูชนิดหนึ่งที่เลี้ยงไว้ตีกัน.
น. ไข่ทอดทั้งลูกโดยไม่ต้องตีไข่แดงกับไข่ขาวให้เข้ากัน.
(โบ; เลิก) น. การฆ่า, การทำลาย. ก. ตี.
น. คนตีกลองนำกลองชนะ.
ว. มีหรือทำอย่างเดียวกันอีกครั้งหนึ่งหรือหลาย ๆ ครั้ง เช่น พูดซํ้า ตีซํ้า.
ว. เสียงอย่างเสียงตีด้วยไม้แบน ๆ.
(ปาก) ว. ลักษณะที่ทำไว้มากกว่าที่ต้องการ เช่น ตีเผื่อเหนียว.