ค้นเจอ 4,154 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ความมืด,ลับ ๆ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วับ ๆ แวม ๆ

ว. มีแสงดับบ้างเรืองบ้างสลับกันไป เช่น แสงหิ่งห้อยดูวับ ๆ แวม ๆ, วับแวม ก็ว่า; อาการที่แต่งกายไม่มิดชิด เช่น ไม่ควรแต่งตัววับ ๆแวม ๆ ในสถานที่พึงเคารพ ดูไม่สุภาพ.

วับ ๆ หวำ ๆ

ว. รู้สึกวาบ ๆ ในใจด้วยความหวาดหวั่น เช่น ใจวับ ๆ หวำ ๆ เวลาจะเข้ารับการผ่าตัด.

สุก ๆ ดิบ ๆ

ว. ยังไม่สุกทั่วกัน เช่น หุงข้าวสุก ๆ ดิบ ๆ.

หนาว ๆ ร้อน ๆ

ก. ครั่นเนื้อครั่นตัว, มีอาการคล้ายจะเป็นไข้เพราะเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว, โดยปริยายหมายความว่า มีความเร่าร้อนใจกลัวว่าจะถูกลงโทษหรือถูกตำหนิเป็นต้น, ร้อน ๆ หนาว ๆ หรือ สะบัดร้อนสะบัดหนาว ก็ว่า.

หลง ๆ ลืม ๆ

ว. เลอะเลือน, จำได้บ้างไม่ได้บ้าง, ขี้หลงขี้ลืม ก็ว่า.

อึก ๆ อัก ๆ

ว. อาการที่พูดไม่ออก ติดกึกกักอยู่ในคอเพราะกลัวหรือประหม่าเป็นต้น, กระอึกกระอัก หรือ อึกอัก ก็ว่า.

เออ ๆ คะ ๆ

ก. รับฟังโดยไม่ขัดคอ, รับฟังไปตามเรื่องตามราวโดยไม่แสดงความคิดเห็น, เช่น ฉันก็เออ ๆ คะ ๆ ไปอย่างนั้นแหละ.

กุก ๆ กัก ๆ

ว. กึกกัก, ติด ๆ ขัด ๆ, ไม่สะดวก; เสียงดังเช่นนั้น.

มืดมน

ว. มืดมัว, มืดมาก, มืดจนมองไม่เห็นทาง, มักใช้เข้าคู่กับคำ อนธการ เป็น มืดมนอนธการ.

ชระงำ

[ชฺระ-] (กลอน) ว. คลุ้ม, มืด, งำ.

ตโมไพรี

น. ไฟ. (ส. ตโมไพรี ว่า ศัตรูของความมืด).

มุมมืด

น. ที่เร้นลับ, ซอกที่มืด, เช่น เขายืนอยู่ในมุมมืด.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ