ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. เครื่องตีชนิดหนึ่ง ทำด้วยโลหะ สำหรับตีขัดจังหวะ เล็กกว่าฉาบ.
ว. อาการที่ตี ฟัน หรือทุบเป็นต้นแต่เบา ๆ เช่น ตีเบาะ ๆ.
ก. ตี, ทุบ, ค่อน ก็ใช้.
(โบ) ก. ตีลง, ทุบลง, ฟาดลง.
ก. ตีประชันหน้าเข้าไป.
ก. ตี เช่น ระเบงฆ้องกลอง.
ก. ตีพิมพ์ข่าวออกเผยแพร่.
ก. ตีรันฟันแทง.
ก. ตี เช่น วายทรวง. (ข.).
[-ตุรงคะ-] ว. มีองค์ ๔, มีส่วน ๔. (ป. จาตุร + องฺค).
น. อัตราตวงของโบราณ มีพิกัดเท่ากับ ๔ กระชุก, และ ๔ ตะลอง เป็น ๑ เกวียน.
(สำ) ก. ขอร้องให้ผีสางเทวดาหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือโดยจะแก้บนเมื่อสำเร็จประสงค์แล้ว.