ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. เอาหลอดเป่าไฟเพื่อเชื่อมโลหะเช่นทอง นาก เงิน ให้ติดกัน. น. หลอดเป่าไฟสำหรับเชื่อมโลหะให้ติดกัน.
[ไพฺรจิด] (แบบ) ว. ไพจิตร.
น. ส่วนของเครื่องดีดสีตีเป่า หมายความอย่างเดียวกับดุริยะ. (ป. ตุริย + องฺค).
น. ผู้มีความชำนาญในการเป่าแคน, อีสานเรียก ช่างแคน.
[โหฺวด] (ถิ่น-อีสาน) น. เครื่องดนตรีประเภทเป่าชนิดหนึ่งของภาคอีสาน.
น. หลอดสำหรับเป่าไฟเพื่อเชื่อมโลหะเช่นทอง นาก เงินให้ติดกัน, เรียกกิริยาที่ใช้หลอดเป่าไฟเพื่อเชื่อมโลหะดังกล่าวว่า เป่าแล่น.
ว. เสียงเป่าปากแสดงความพอใจเป็นต้น.
[ปฺระทุดถะจิด] น. จิตร้าย, จิตโกรธ.
[วะ-] น. คำพูด, ถ้อยคำ. (ป.; ส. วจิ, วาจฺ).
น. ส่วนประกอบของปี่ซึ่งทำให้เกิดเสียงเวลาเป่า สอดติดอยู่กับเลาปี่.
(โบ) น. เครื่องเป่า เช่น ปยวปี่แก้วเคนผสาร. (ม. คำหลวง มหาราช).
น. ถุงทำด้วยยางหรือพลาสติกเป็นต้นที่เป่าหรืออัดลมให้ยืดโป่งเป็นรูปต่าง ๆ ได้.