ค้นเจอ 512 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ขาดขา"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ขะน่อง,ขาน่อง

(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.

สะดุดขาตัวเอง

(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.

ตะพายแล่ง

ว. ลักษณะที่ถูกฟันขาดเฉียงบ่า เรียกว่า ขาดตะพายแล่ง, สะพายแล่ง ก็ว่า.

เนืองนอง

ก. หลั่งไหลไม่ขาดสาย, มีมากต่อเนื่องกันไม่ขาดสาย เช่น ทรัพย์สินเนืองนอง, นองเนือง ก็ว่า.

สะพายแล่ง

ว. ลักษณะที่ถูกฟันขาดเฉียงบ่า เรียกว่า ขาดสะพายแล่ง, ตะพายแล่ง ก็ว่า.

เตียง

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

เปลี้ย

[เปฺลี้ย] ว. ขาดกำลังที่จะเคลื่อนไหวได้ตามปรกติ เช่น แขนขาเปลี้ยไปหมด; เพียบ เช่น เรือเปลี้ยนํ้า.

ข้อพับ

น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.

ขากบ

น. ขาของว่าวจุฬา.

ขาพับ

น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.

เท้าคู้

น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.

บุ่มบ่าม

ว. ที่ขาดความยับยั้งไม่เกรงใจใคร.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ