ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ชาตะ-] ก. เกิด. (ป.).
ฦๅชา
ฦ ฦๅ ไม่มีที่ใช้ในปัจจุบัน
รสชาส
(โบ) ก. ลือชา.
(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นชา. [ดู ชา ๑ (๑)].
น. วิชาที่ว่าด้วยการให้ยาชาและยาสลบ.
[อะพิดชา] น. ความโลภ, ความอยากได้. (ป.).
น. ฐานันดรประเภทหนึ่งแห่งพระภิกษุ ตํ่ากว่าพระราชาคณะ เช่น พระครูสรวุฒิพิศาล พระครูสรภาณพิสุทธิ; บรรดาศักดิ์พราหมณ์ เช่น พระครูวามเทพมุนี.
[อุปัดชายะ-, อุบปัดชายะ-, อุปัดชา, อุบปัดชา] น. พระเถระผู้เป็นประธานการบวชกุลบุตรในพระพุทธศาสนา. (ป.; ส. อุปาธฺยาย).
น. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญการให้ยาชาและยาสลบ.
น. ผู้มีกำเนิดดี, ลูกผู้มีสกุลดี. (ป. สุ + ชา, สุ + ชาต).
[สะหฺลัก-] น. ใบชา. (ข. สฺลึกแต).