ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ผู้ท่องเที่ยวไปเพื่อสั่งสอนหรือแสวงบุญเป็นต้น. ก. ท่องเที่ยวไปเพื่อสั่งสอนหรือแสวงบุญเป็นต้น.
น. ผู้ที่เคยสร้างบุญกุศลร่วมกันมาในชาติก่อน.
น. ผู้มีบุญคุณที่เคยอุปการะเลี้ยงดูมา.
น. บุญ. (ส. ปุณฺย; ป. ปุญฺ).
น. การอนุโมทนาส่วนบุญที่ผู้อื่นให้. (ป.).
น. บุญบารมีของพระมหากษัตริย์.
[บดทะ-] (แบบ) น. เท้าผู้มีบุญ เช่นกษัตริย์.
[บุนยะ-] น. ขุมทรัพย์คือบุญ. (ป.).
[บุนยะ-, บุน-] น. กองบุญ.
[ผะ-] น. ความไหลออกแห่งผล (ความดี), ผลแห่งบุญกุศล. (ป.).
น. บุญคุณ เช่น รำลึกถึงพระคุณครูอาจารย์.
ว. รุนแรง, หนัก, เช่น บุญคุณของท่านใหญ่หลวงนัก.