ค้นเจอ 98 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ชิรณ-"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

เลอลบ

(วรรณ) น. ผู้มีอำนาจเหนือผู้อื่น.

ชิต,ชิต-

[ชิด, ชิตะ-] ก. ชนะแล้ว. (ป., ส.).

เชียรณ์

ว. เก่า, แก่, ชำรุด, ยุ่ย, ย่อย, โบราณ. (แผลงมาจาก ชีรณ).

พัชระ

น. เพชร. (ส. วชฺร; ป. วชิร).

พิเชียร

น. เพชร. (ป. วชิร; ส. วชฺร).

กระแตวับ

(วรรณ) ก. หน้าเป็น เช่น แต่ล้วนตัวตอแหลกระแตวับ. (อภัย).

มัชฌิมวัย

[มัดชิมะ-, มัดชิมมะ-] น. วัยกลางคน.

บรรจถรณ์

[บันจะถอน] (แบบ) น. เครื่องลาด, เครื่องปู, ที่นอน. (ป. ปจฺจตฺถรณ).

วัณณะ

(แบบ) น. สี, ผิว; ชนิด, อย่าง. (ป.; ส. วรฺณ). (ดู วรรณ-, วรรณะ).

สระสม

[สฺระ-] (วรรณ) ว. สวย เช่น พิศดูคางสระสม. (ลอ).

สู

(วรรณ) ว. อาย เช่น มาเดียวเปลี่ยวอกอ้า อายสู. (ตะเลงพ่าย).

ชิรณัคคิ

[ชิระนักคิ] น. ไฟธาตุที่ทำอาหารให้ย่อย, ชีรณัคคิ ก็ว่า. (ส. ชีรณ + ป. อคฺคิ).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ