ค้นเจอ 8,084 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "คณ-วศ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ชิณณะ

ว. แก่, เก่า, ครํ่าคร่า. (ป.).

ชิระ

ว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

ชีระ

(แบบ) ว. แก่, ครํ่าคร่า, ชำรุด. (ป.).

สวนะ

น. การไหลไป. (ป.; ส. สฺรวณ).

ปาณ,ปาณ-,ปาณะ

[-นะ] น. ลมหายใจ; สัตว์มีชีวิต, ชีวิต. (ป.; ส. ปฺราณ).

วิเศษณ,วิเศษณ-,วิเศษณ์

[วิเสสะนะ-, วิเสด] (ไว) น. คำจำพวกหนึ่งที่แต่งหรือขยายคำนาม คำกริยา หรือคำวิเศษณ์เพื่อบอกคุณภาพหรือปริมาณเป็นต้น เช่น คนดี นํ้ามาก ทำดี ดีมาก. (ส.).

สมณ,สมณ-,สมณะ

[สะมะนะ-] น. ผู้สงบกิเลสแล้ว โดยเฉพาะหมายถึงภิกษุในพระพุทธศาสนา. (ป.; ส. ศฺรมณ).

สรณ,สรณ-,สรณะ

[สะระนะ-] น. ที่พึ่ง, ที่ระลึก; ความระลึก. (ป.; ส. ศรณ).

คณาจารย์

[คะนาจาน] น. คณะอาจารย์. (ส. คณ + อาจารฺย).

โอกาส

โอกาศ

คช,คช-

[คดชะ-] (แบบ) น. ช้าง, ช้างพลาย. (ป., ส.).

คต,-คต

[-คะตะ, -คด] ก. ถึงแล้ว, ไปแล้ว, มักใช้เป็นส่วนท้ายของสมาส เช่น ตถาคต สุคต สวรรคต ทิวงคต. (ป.).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ