ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. รู้ประมาณความสามารถของตนไม่อาจเอื้อมเกินตัว.
น. ผู้ที่เคยสร้างบุญกุศลร่วมกันมาในชาติก่อน.
น. ผู้มีบุญคุณที่เคยอุปการะเลี้ยงดูมา.
น. บุญ. (ส. ปุณฺย; ป. ปุญฺ).
น. การอนุโมทนาส่วนบุญที่ผู้อื่นให้. (ป.).
น. บุญบารมีของพระมหากษัตริย์.
ก. กล่าวทวงบุญคุณ, กล่าวคำตัดพ้อต่อว่า โดยยกเอาความดีที่ตนทำไว้แก่อีกฝ่ายหนึ่งเพื่อให้สำนึกถึงบุญคุณที่ตนมีอยู่กับผู้นั้น.
ก. ถึงกำหนดจะเป็น เช่น ถึงคราวมีบุญ ถึงคราวตกอับ, ถ้าใช้ตามลำพัง มักหมายไปในทางไม่ดี เช่น เขาถึงคราวแล้ว.
[สะหฺวะ] (กลอน) ก. สละ เช่น สวะบาปแสวงบุญบท ที่แล้ว. (ยวนพ่าย).
[บดทะ-] (แบบ) น. เท้าผู้มีบุญ เช่นกษัตริย์.
[บุนยะ-] น. ขุมทรัพย์คือบุญ. (ป.).
[บุนยะ-, บุน-] น. กองบุญ.