ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. มัดศพ, ผูกศพให้เป็นเปลาะ ๆ ด้วยด้ายดิบเป็นต้น.
[-เพฺลิง] ก. เผาศพ.
น. อวัยวะตรงที่ปลายกระดูกต้นขากับหัวกระดูกแข้งต่อกัน, เข่า ก็ว่า.
น. กองขี้เถ้าศพที่เผาแล้ว.
น. ป่าหรือที่ซึ่งจัดไว้เป็นที่ฝังหรือเผาศพ.
น. กองเพลิงเผาศพ.
น. โรงสำหรับตั้งหรือเก็บศพ.
น. ส่วนของแก้มตรงที่มีกระดูกนูนออกมา.
น. เยื่อในกระดูก. (ป. อฏฺมญฺช).
(สำ) ว. มีสันดานคดโกง.
น. ฐานที่ทำขึ้นสำหรับเผาศพ.
น. ศพอาบนํ้ายากันเน่าเปื่อยของชาวอียิปต์โบราณ. (อ. mummy).