ค้นเจอ 1,030 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ก้มหน้า"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วทนะ

[วะทะนะ] (แบบ) น. การพูด, คำพูด; ปาก, หน้า. (ป., ส. วทน ว่า ปาก, หน้า).

เจื่อน

ก. เข้าหน้าไม่สนิทเพราะห่างเหินไปนาน เช่น หมู่นี้เขาเจื่อนไป, เจิ่น ก็ว่า; วางหน้าไม่สนิทเพราะกระดากอายเนื่องจากถูกจับผิดได้เป็นต้น เช่น หน้าเขาเจื่อนไป, เรียกหน้าที่มีลักษณะเช่นนั้นว่า หน้าเจื่อน.

หมากกระเตอะ,หมากหน้ากระเตอะ

น. ผลหมากที่มีหน้าจวนแก่.

เจ้าหน้า,เจ้าหน้าเจ้าตา

น. ผู้ชอบทำเอาหน้า, ผู้ชอบเสนอหน้าเข้าไปทำธุระให้คนอื่นโดยเขาไม่ได้ขอร้อง.

นิ่ว

ก. ทำหน้าย่นขมวดคิ้วแสดงความโกรธหรือเจ็บปวดเป็นต้น. ว. มีสีหน้าเช่นนั้น ในคำว่า หน้านิ่ว.

อภิมุข

น. หัวหน้า เช่น เสนาภิมุข = หัวหน้าทหาร. ว. หันหน้าตรงไป, ตรงหน้า. (ป., ส.).

กถามุข

น. เบื้องต้นของเนื้อเรื่อง. (ป.; ส. -มุข ว่า หน้า).

กระลุมพาง

น. กลองหน้าเดียว, โบราณเขียนเป็น กรลุมพาง ก็มี.

แข่ง

ก. ชิงเอาชนะกัน, ชิงดี, ชิงขึ้นหน้า.

ค้อนควัก

ก. ค้อนจนหน้าควํ่า, ควักค้อน ก็ว่า.

คาบ

น. พื้นหน้าเรียบ เช่น ราบคาบ. (ไทยขาว).

แง

น. เรียกส่วนของหน้าตรงหว่างคิ้วว่า หน้าแง.


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ