ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เอกกะหฺระ] (ปาก) ก. ถือตัวไม่กลัวใคร, ไม่ขึ้นแก่ใคร.
เอกฉัน, เอกะฉันท์
น. วิทยานิพนธ์ชั้นปริญญาเอก.
น. ชื่อตัวเอกในเรื่องรามเกียรติ์.
[เอกกะบุกคน, เอกะบุกคน, เอกกะบุหฺรุด, เอกบุหฺรุด] น. คนเยี่ยมยอด, คนประเสริฐ.
[เอกกะพะริยา, เอกพะริยา] (โบ) น. เมียหลวง.
[เอก-] ว. เอกเป็นเลิศ. (ตัดมาจาก เอกอุดม); มากมาย, หนักหนา, เช่น ทำผิดอย่างเอกอุ.
น. พระมเหสีเอกของพระเจ้าแผ่นดิน.
[เอกกะ-] ว. มีความเห็นเป็นอย่างเดียวกันหมด.
[เอกกะ-] (ไว) น. คำที่กล่าวถึงสิ่งเดียว.
[เอกกะ-] ว. เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน, เป็นแบบเหมือนกัน.
[เอกกะ-] น. รสอันเอก ได้แก่ วิมุตติรส คือ รสที่เกิดจากการหลุดพ้นจากกิเลส. (ป.).