ค้นเจอ 98 รายการ

คำในภาษาไทยที่มักเขียนผิดที่เกี่ยวข้องกับ "ชิรณ,ชิรณ-,ชิรณะ"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

ไวยากรณ์

น. วิชาภาษาว่าด้วยรูปคำและระเบียบในการประกอบรูปคำให้เป็นประโยค. (ป. เวยฺยากรณ; ส. ไวยากรณ ว่า นักศึกษาไวยากรณ์, วฺยากรณ ว่า ตำราไวยากรณ์).

ปกรณัม

[ปะกะระนำ] น. ปกรณ์, เรื่อง, เช่น ปักษีปกรณัม. (ส. ปฺรกรณ; ป. ปกรณ).

ชิวหินทรีย์

น. ลิ้นซึ่งเป็นใหญ่ในการลิ้มรส. (ป. ชิวฺหา + อินฺทฺริย).

เลอภพ

(วรรณ) น. ผู้ปกครองภพ.

เลอสรวง

(วรรณ) น. ผู้ครองสวรรค์.

เลอหล้า

(วรรณ) น. ผู้ครองโลก.

ประกีรณกะ,ประเกียรณกะ

[ปฺระกีระนะกะ, ปฺระเกียนระนะกะ] ว. เรี่ยราย, เบ็ดเตล็ด, กระจาย, ระคนกัน, คละกัน. (ส. ปฺรกีรฺณก; ป. ปกิณฺณก).

ชิต,ชิต-

[ชิด, ชิตะ-] ก. ชนะแล้ว. (ป., ส.).

บูรณ,บูรณ-,บูรณ์

[บูระนะ-, บูน] ว. เต็ม. (ป., ส. ปูรณ).

ปัจถรณ์

[ปัดจะถอน] (แบบ) น. บรรจถรณ์. (ป. ปจฺจตฺถรณ).

ปุรณะ

[ปุระนะ] ก. บูรณะ. (ส. ปูรณ).

สัปดปกรณ์,สัปดประกรณ์

น. พระอภิธรรม ๗ คัมภีร์. (ส. สปฺตปฺรกรณ).


 คำไทยที่มักเขียนผิด จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ