ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ขะหฺมุกขะหฺมัว] ว. มืด ๆ มัว ๆ, โพล้เพล้, จวนคํ่า, จวนมืด, โดยปริยายใช้หมายถึงสีมัว ๆ, ไม่ผ่องใส, เช่น ครั้นจะทำขมุกขมัวมอมแมม ชายเห็นจะเยื้อนแย้มบริภาษให้บาดจิต. (ม. ร่ายยาว ทานกัณฑ์).
จะ ๆ
คำมูลสองพยางค์
(สำ) ว. ต่างฝ่ายต่างรู้ความลับของกันและกัน.
[จอระ-] (กลอน) ก. ล่วงไป, ลับไป.
ก. ถอดสารลับออกเป็นภาษาสามัญ.
น. วิธีเขียนหนังสือลับของโบราณอย่างหนึ่ง.
ก. ปิดไม่ให้รู้หรือไม่ให้เห็น, ปิดไว้เป็นความลับ.
ว. ผู้ไปในที่ลับ, ผู้อยู่ในที่สงัด. (ป.).
(สำ) ว. ที่พูดจากลับกลอกเชื่อถือไม่ได้.
ว. ลับแล้ว, คม, แหลม; แบบบาง. (ส.).
ว. เลอะ ๆ เทอะ ๆ, หลง ๆ ลืม ๆ, ป้ำเป๋อ หรือ ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ก็ว่า.
ว. เก้ ๆ กัง ๆ, งก ๆ เงิ่น ๆ.